WIOTKNTSCIfAPPKlir.nC lU.IIiLAI) . <)V> 
goed als zeewater, ook al zijn de quantitatieve verhoudingen der zou- 
ten anders. 
Voor zoetwater- en landplanten geldt deze merkwaardige regel even- 
(!ens. Boven de concentratie van gewone voedingsoplossingen worden 
zuivere oplossingen van één enkel zout vergiftig, terwijl mengsels on- 
schadelijk zijn. Proeven met Spirogyra en Vaucheria leeren dit; even- 
eens proeven waarin broed knoppen van Lunularia of sporen van Equisettun, 
op de oplossing drijvend kiemen, of waarin kiemende zaden van tarwe’; 
of andere planten op de oplossingen drijvend gehouden worden. 
In overeenstemming met Loef/s voorstelling voor de overeenkomstige 
verschijnselen bij dieren, neemt Osterhout, die deze merkwaardige feiten 
ontdekte, aan, dat zuivere zouten aanleiding geven tot dissociatie en 
substitutie van de metaalionen der proteïden, terwijl mengsels deze ver- 
anderingen tegengaan. Dit zou dan de schadelijke werking verklaren, 
(Botanical Gazette, Bd. 44, blz . 259.) D. v. 
Symbiose der Ericaceeën. Uit doorsneden door levende wortel- 
toppen van Ericaceeën kan men in vochtige kamers onder het micros- 
coop de zwamdraden laten uitgroeien. Zij ontwikkelen zich dan tot 
zwammen, die pyenidiën voortbrengen. Uit elke soort der familie ont- 
staat één bepaalde zwamvorm en wel altijd, ook bij herkomst van ver- 
schillende groeiplaatsen, dezelfde; dit wijst er dus op dat de p}^cnidiën, 
vormende zwam werkelijk dezelfde is, als die de mycorrhiza veroor- 
zaakt. Deze zwammen komen in de zaden, en wel voornamelijk in de 
zaadhuid voor en infecteeren van daaruit de jonge kiemplantjes ; men 
krijgt ook bij zoo zorgvuldig mogelijk gesteriliseerde culturen nooit 
plantjes zonder symbiose. Zij behooren tot het geslacht waarvan 
men sinds lang een aantal soorten kent, die op Ericaceeën gevonden 
worden ; zijn echter met geen der bekende identisch . Zij moeten dus 
voorloopig door nieuwe namen onderscheiden worden als Phomo radicis 
Oxycocci, Ph. radicis Andromedae, Ph. radicis Vaccinii, Ph.radicis Tetralicis: 
enz. Zij bezitten het vermogen om de atmospherische stikstof te binden 
en kunnen zélfs zonder stikstofverbindingen in hun voedsel zich krachtig 
ontwikkelen, vooral de drie eerstgenoemden . Zij werken daarbij econo- 
mischer dan de stikstof bindende bacteriën, daar zij minder stikstofvrije 
organische stof verbruiken om een zelfde hoeveelheid stikstof te binden. 
De drie eerstgenoemde soorten binden, per gram verwerkte dextroselS, 
11 en 22 milligram stikstof. 
Een en ander blijkt uit culturen en scheikundige analysen gedaan 
door Charlotte Ternktz. 
{Jahrh, ƒ. wiss. Botanil', 44, Heft 3, blz. 858, 1907.) 
D. V, 
