WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
STERRENKUNDE. 
De lichtkracht van de volle maan, — De H.H. Stebbins en 
Brown hebben in een nota, die voorkomt in het Astrophysical Journal, 
Vol. XXVI, p. 326, hunne waarnemingen medegedeeld betreffende de 
sterkte van het maanlicht, gedaan met behulp van een seleniumcel. 
Zij bepaalden den afstand, waarop een standaard-kaars van de cel 
moest worden geplaatst om deze eene even groote afwijking van de 
naald te dóen vertoonen, als zij verkrijgt wanneer zij door het licht 
van de volle maan beschenen wordt. Met behulp van dit geg.even 
het maanlicht uitdrukkend in de door hen aangenomen eenheid — de 
verlichting van een wit oppervlak door een op een afstand van één 
meter geplaatste standaard-kaars — vonden de H.H. S. en B. als 
gemiddelde van met verschillende cellen gedane metingen^ 0.22 stan- 
daard-kaars; wat overeenkomt met de 0.23, die daarvoor wordt opge- 
geven in Müllers: Die Photometrie der Gestirne, 1907, p. 344, als 
gemiddelde van hetgeen daarvoor door verschillende waarnemers langs 
andere wegen is gevonden. v. d. v, 
De banen der meteoren liggen tusschen vijf-en-twintig en zes-en- 
twintig mijlen boven de oppervlakte der aarde . 
Nu wijst in de Monthly Weather Review (ü. S. A.), Vol. XXXV, No. 9, 
prof Trowbridge er op, hoe de drukking en de temperatuur, die in 
deze hoog gelegen lagen van den dampkring heerschen, van grooten 
invloed kunnen zijn op den loop der meteoren, en wekt hij, in verband 
hiermede, op tot eene ijverige en nauwgezette waarneming dezer 
lichamen, als het eenige middel om ons in te lichten aangaande de 
climatologie dezer voor ons langs anderen weg ontoegankelijke streken. 
V. D. V. 
6 
