WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
67 
WoLFENSTEiN en Peltner, het proces opnieuw bestudeerend, hebben 
gevonden, dat de reactie in twee phasen verloopt. Er ontstaat eerst 
een additie-product: Ba02 + CO2 — BaC04, welk laatste door 't 
koolzuur-houdend water ontleed wordt : Ba CO4 p H2 CO3 = Ba CO3 
■p H2 Oo + CO2. 
Door een wijziging in de handelwijze kan men zelfs het proces tot 
de eerste phase beperken en aldus het nog niet bekende baryumper- 
carbonaat verkrijgen. Men moet daarvoor langzaam CO2 doorleiden en 
er moet zooveel Ba02 aanwezig zijn, dat de reactie steeds alkalisch 
blijft en voorts moet men de temperatuur op 0 ° — 5 ^ C. houden. In het 
van buiten door ijs afgekoelde bekerglas wordt baryumdioxyde-hydraat 
(met circa 30 pCt. kristalwater) in ’t water geroerd en langzaam een 
stroom koolzuur geleid. Zoodra twee opeenvolgende wegingen van ’t 
bekerglas geen gewichts-vermeerdering meer aanwijzen is de reactie 
ten einde. Ter zuivering kan men ’t verkregen percarbonaat met alcohol 
en ether afwasschen en de ether door afzuigen in het luchtledig weer 
verwijderen. 
Het BaC04 is lichtgeel en wordt door verwarmen of bij lang staan 
aan de lucht ontleed. Koud water tast het niet aan, z.a. uit de bereiding 
blijkt, doch door zuren wordt het onmiddellijk ontleed, onder vorming 
van H2 O2 en CO2. Alcohol en ether ontnemen daaraan geen H2 O2, 
’t geen bewijst dat het niet kan opgevat worden als een gekristalliseerde . 
verbinding van Ba CO3 met H3 O2. ') 
(Berl. Ber. 41, 275). r. s. tj. m. 
PLANTKUNDE. 
Bonte leeuwenbekjes. Dr. E. Baur, die zich sinds geruimen tijd 
met de verschillende oorzaken van het bont onledig houdt, heeft ook 
van sommige planten de zoogenaamde ««rea-variëteiten onderzocht. Dit 
zijn rassen, wier loof gelijkmatig goudgeel is, die dus niet in den eigenlijken 
zin van het woord bont zijn. Zulk een variëteit van Pelargonium zonale 
is onder den naam van Ferona in den handel. Deze gaf bij zelf bestuiving 
voor V4 groene, voor 1/0 goudgele en voor V4 geelwitte planten. Dit 
wijst dus op bastaard-natuur waarbij geelwitgroen goudgeel zou 
geven en dit zich volgens den gewonen regel zou splitsen. De geelwitte 
kiemplanten hadden geen bladgroen en stierven dus jong. 
1) Door WiLLSTAETTER {Bcr. 36, 1828) zijn op deze wijze percarbonateu en persulfaten 
opgevat. 
