68 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD 
Als goudgele variëteiten van Antirrhiniim majus zijn in den handel; 
A. m. pumilum fol. aureis Eklipse en A. m. p. Sonnengold. Uit hun zaad 
ontstaan voor Va groene en voor 7a goudgele kiemplanten. Dit komt 
met de zooeven genoemde cijfers overeen, zoo men aanneemt dat er ook 
V 4 geelwitte kiemen aangelegd worden, maar dat deze al voor het rijpen 
zouden sterven. In deze veronderstelling zou men dus V 4 groene, Vj 
goudgele en V 4 looze kiemen hebben. De goudgele zouden dan bij 
zelfbevruchting zich in elke generatie op dezelfde wijze splitsen. Om 
dit te bewijzen heeft Baur de goudgele met een zuiver groen ras gekruist; 
zij moeten dan 50 pCt. goudgele en 50 pCt. groene geven. Dit komt 
uit, en wel onafhankelijk van de vraag of men het stuifmeel dan wel 
de zaadknoppen der groene bij de kruising gebruikt. 
{Ber. d.d. hot. Ges., 1907, XXV, Heft 8.) D. v. 
Bramen en braambessen vormen een geslacht, Rubus, dat tot de 
meest veranderlijke plantengeslachten gerekend wordt. Talrijke kleinere 
soorten en bastaarden maken een goede systematische indeeling vrijwel 
denkbeeldig. Om hierin licht te verschaffen is B. Lidforss begonnen 
zaaiproeven te doen, en wel deels met zaad van in pergmynzakken met 
eigen stuifmeel bestoven bloemen, deels met zaad dat hij door kunst- 
matige kruising w^on. Wint men zaad van vormen, die geen bastaarden 
•zijn, zoo zijn de daaruit gewonnen planten in het algemeen gelijk aan 
de ouders. Doch bij een aantal soorten komt het voor dat 1 -2 pet. der 
kiemplanten afwijken en nieuwe typen vormen. Lidforss beschouwt dit 
als muteeren. Vooral Rubus polyanthemos is rijk aan zulke mutatiën; 
een tiental w'orden beschreven. Zuiver bestoven zaad der mutanten geeft» 
zoover onderzocht, een aan deze gelijke nakomelingschap. 
De meeste soorten van Rubus kunnen onderling vruchtbare bastaarden 
geven, soms zelfs vruchtbaarder dan de ouders. Twee typen van bastaar- 
den komen voor, nl. echte, die ongeveer het midden houden tusschen 
de ouders, en valsche, die geheel en al op de moeder gelijken. Bij zelf- 
bestuiving geven de eerste een vormenrijke nakomelingschap, terwijl 
de valsche zóó constant blijken te zijn, dat men meenen zou dat zij 
door castratiefouten of door parthenogenesis ontstaan waren. De nako- 
melingschap der echte bastaarden kon L. niet onder de bekende split- 
singsregelen van Mendel brengen; hun vormverscheidenheid schijnt 
geheel onregelmatig te zijn. Isoleert men de vormen en vermenigvuldigt 
men ze na zelfbevruchting zoo toonen zij een mindere variabiliteit; 
misschien zullen zij in den loop der generatien constant kunnen worden. 
Opmerking verdient, dat evenals bij de aardbeziën, zoo ook bij de 
bramen valsche bastaarden veel talrijker bij kruisingen ontstaan dan 
