70 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
berustte. Deze conclusie wordt gesteund door het feit, dat verschillende 
invloeden geen specifieke gevolgen hebben, maar slechts een versnelling 
of vertraging van het kleuringsproces bewerken, zoodat het dier of te 
weinig öf te sterk gekleurd wordt. Het krachtigst werken temperatuur 
en vochtigheid, minder sterk werken zout-oplossingen en electrische 
prikkels, terwijl de voeding nagenoeg geen invloed heeft. Beneden een 
zekeren graad versnellen zij de kleuren-productie, daarboven vertragen 
zij haar. 
' Bij een onderzoek der in het wild levende torren bleek verder dat 
afwijkend gekleurde individuen, hoewel in gering aantal, toch op vele 
plaatsen voorkomen. Meestal slechts 1 op de 6000 exemplaren. Opeen 
enkele vindplaats steeg dit aantal tot 80 op de 12000, terwijl die 80 tot 
4 typen behoorden. Ook in cultuurproeven traden zulke mutaties in 
ongeveer gelijke verhouding op. 
(Zie I.C., blz. 212, 272 en 295.) d. v. 
Een cultiveerbare Peridinee. E. Küster deelt mede, dat het hem 
gelukt is een Peridinee te vinden, welke hij nu reeds sedert langer dan 
een jaar in cultuur houdt. Gelijk bekend is, kan men Peridineeën 
wel gedurende korter of langer tijd in zeewater of zoetw’ater levend 
houden, doch men was er tot dusverre nog niet in geslaagd ze gedu- 
rende opeenvolgende generaties te kweeken. Tijdens een verblijf op 
Helgoland vond Küster evenwel op Facits vesiculosus en Fucus serratus 
een Gymnodinium-soovt, die daar het geheele jaar voorkomt en die in 
kunstmatig zeewater in het laboratorium te Halle gekw’eekt kon w'orden. 
Het gemakkelijkst verkrijgt men de Gymnodiniën door Fucus-mate- 
riaal onder een glazen klok eenige dagen of weken te laten staan en 
een gedeelte daarvan alsdan met kunstmatig zeewater te overgieten. Na 
verloop van 24 tot 48 uur blijkt de Gymnodinium dan in grobte hoe- 
veelheden aanwezig te zijn. Het is een soort, die veel overeenkomst 
heeft met de door Stein beschreven G. vorticella en door den auteur 
voorloopig G. fucoriim wordt genoemd. Het is een bijna kleurlooze soort, 
die geen chromatophoren bevat. 
[Arcli . f. Frotistenkunde, 1908.) H. c. r. 
Glycogeen in de lever van Haaien en Roggen. Volgens Bottazzi 
bevat de lever der Selachiërs altijd slechts betrekkelijk geringe hoe- 
veelheden glycogeen, namelijk alleen dan, wanneer de dieren rijkelijk 
voedsel tot zich hebben genomen. Bij het vasten verdwijnt het glyco- 
geen spoedig, terwijl daarentegen de hoeveelheid vet toeneemt, w’aaruit 
wellicht mag worden afgeleid, dat het glycogeen tot vet wordt omgezet. 
