WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD. 
87 
sporen zelven gevormd worden, vinden niet tegelijkertijd plaats. In de 
meeste van deze opzichten verschilt Ophioglossum van Botrychium. 
Merkwaardig is vooral het aantal der chromosomen, dat na de reductie 
100 — 120 in elke kern bedraagt, een aantal dat dat van de meeste plan- 
ten verre overtreft. 
(L. L. Burlingame in Bot. Gazette, T 44, blz. 34.) d. v. 
Vergiftigheid van zout-oplossingen voor planten. — In verdunde 
oplossingen van hun zuivere zouten zijn de gewone metalen der planten- 
zouten voor de planten vergiftig. Het meest schadelijk zijn oplossingen 
van magnesium-chloriede ; daarop volgen, in afnemende volgorde, natrium-, 
kalium- en calcium-chloriede. Planten, die in gedistilleerd water kunnen 
groeien, b.v. Entermorpha, Vaiicheria, kiemwortels van tarwe en adven- 
tieve wortels van Tradescantia, worden door die zouten in hun groei 
belemmerd; niet zelden sterven zij na weinige dagen. Wanneer men 
echter geen zuivere oplossingen maar mengsels gebruikt, dan kan daar- 
door de schadelijke werking worden opgeheven. Binnen zekere grenzen 
is daarbij de verhouding der zouten onverschillig. 
In deze opzichten gedragen zich de hoogere planten juist op dezelfde 
wijze als wieren. 
(W. J. V. Ostp:k.hout in Bot. Gazette^ Bd. 45, p. 117.) d. v. 
Verspreiding van de gaspeldoorn door mieren. — Door de onder- 
zoekingen van Sernandek is gebleken, dat de zaden van zeer vele plan- 
ten door mieren worden verspreid. In enkele gevallen dragen mieren 
zaden naar hun nest, die geen zichtbare attractie voor hen toonen. Zoo 
verzamelen soorten van Aphenogaster de zaden van Anthoxonthum, Fes- 
tuca, Betula en Anemone iiemorosa. In andere gevallen is de geheele 
zaadhuid doortrokken met olie, die de mieren als voedsel gebruiken, 
zooals bij Alliuni ursinum en Ornithogalum. Meestal echter ligt de attrac- 
tie in een wratachtige verhevenheid, die uit oliehoudende cellen is op- 
gebouwd en als voedsel dient. Sommige planten brengen die zaden op 
den grond door het slapworden der bloemstelen of stengels, zooals 
Scilla, Viola odorata en Ficaria. Andere soorten van Viola persen de 
zaden uit de vrucht naar buiten en werpen die daardoor op den grond. 
Ook Euphorbia heeft oliehoudende wratjes en werpt de zaden bij het 
openen der vrucht op eenigen afstand. Ook zaden die door den wind 
verspreid worden hebben soms olie- wratjes. Bij dopvruchten ontstaat 
het wratje soms uit den vruchtwand, zooals bij Labiaten en Boragi- 
neeën, b.v. bij Ajuga, terwijl bij distels [Carduus en Cirsium) de voet 
van den stijl oliehoudend is. Bij Melica nutans is de steel van het 
bloempje oliehoudend en valt met het zaad mede af. 
