86 
WETENSCHAPPELIJK BIJBLAD 
thallium in. Uit den kiemkogel ontstaan dan drie organen, die tijdens 
de eerste deelingen gelijkwaardig schijnen. Ze zijn de aanleg voor den 
stengel, die voor den eersten wortel, en de voet, die als zuigorgaan 
dienst doet. Merkwaardiger wijze nu liggen, zooals H. Bruchmann vond, 
deze organen bij verschillende soorten op verschillende wijze gegroepeerd. 
Bij die met opstijgenden stam, zooals S. Martensii en S. spinulosa, ligt de 
voet tegenover den kiemdrager en liggen de stengel en de wortel 
ter weerszijden van beide. Bij soorten met kruipende stammen, 
zooals S. Poulteri en S. Kraiissiana, ligt daarentegen de voet aan de 
eene zijde van den kiemdrager, terwijl stengel en wortel dicht bijeen 
aan de andere zijde liggen. 
De verdere groei van kiemstengel en kiemwortel vindt plaats door 
middel van een driezijdige topcel. In dit opzicht komen dus de Selagi- 
nella’s, trots hun kruiswijzen bladstand, met de varens overeen. Doch 
bij S. spinulosa is de topcel onduidelijk en gelijkt de bouw van het 
meristeem meer op dien der Phanerogamen. {Flora oder Allg. Bot. 
Zeitung^ 1908, blz. 12.) D. V. 
DIERKUNDE. 
Zoetwatervisschen in Nieuw-Guinea. Volgens Max Weber be- 
hooren de riviervisschen van Nieuw-Guinea tot twee verschillende 
categorieën : lo een fluvio-marine groep, die deel uitmaakt van de Indo- 
Australische of Indo-Pacifische fauna en waarvan bijvoorbeeld op Ambon 
en Celebes vertegenwoordigers kunnen worden aangetoond en 2o een 
typisch Australisch element. Geen van de soorten tot laatstgenoemde 
groep behoorende is uit zee bekend. Onder de 12 soorten van Melano- 
taeniidae van Nieuw-Guinea en onder de 12 soorten van tropisch of 
subtropisch Australië is er geen enkele, die in beide gebieden voorkomt. 
De schrijver is derhalve van meening, dat de verbinding van Nieuw- 
Guinea met het vaste land van Australië nog in het plioceen heeft 
bestaan. [Versl. Akad. o. Wet.^ 1907.) h. c. r. 
Ademing van regenwormen. Konopacki heeft bij een aantal soorten 
van het geslacht Lumbricus de physiologie der ademing bestudeerd en 
vond, onder meer, dat de intensiteit daarvan rechtstreeks evenredig was 
met de temperatuur. Regenwormen kunnen van 6 tot 30 uur leven in 
zuurstofvrije lucht en gaan intusschen voort kooldioxyde af te scheiden 
in quantiteiten, welke weinig minder zijn dan onder normale omstan- 
digheden. Er heeft bij deze dieren dus een belangrijke intramoleculaire 
ademing plaats. {Buil. Acad. Sc. Cracovie, 1907). h. c. r. 
