6 
KUIIL EN VAN HASSELT. 
als niet minder belangrijke regeeringsdaad , de oprichting van de 
Natuurkundige Commissie voor Nederlandsch-Indië , in 1820. 
Gedurende 30 jaren heeft de natuurkundige commissie bestaan , 
gevormd uit geleerden , die in ’s lands dienst naar de koloniën 
werden gezonden en daar volgens een vast systeem exploreerden. 
Hare geschiedenis is in die jaren vrijwel de geschiedenis van ons 
Indisch natuuronderzoek geweest. Zeker , die commissie heeft niet 
aan alle verwachtingen voldaan ; maar toch betreurt men nóg hare 
opheffing als men ziet , hoe weinig stelselmatig thans het onderzoek 
der buitenbezittingen geschiedt — indien zij al onderzocht worden , 
en hoe bitter weinig onze regeering zich thans daaraan laat gelegen 
liggen. De beide eerste leden nu dier commissie waren kuhl en van 
HASSELT; en zoo zijn wij dus gekomen tot hen, wier levensloop ik 
wil beschrijven. 
Toen het Groningsch Natuurkundig Genootschap in ’t vorig jaar 
den gedenkdag van zijn 100-jarig bestaan mocht vieren, zijn de 
namen van Hasselt en kuhl niet genoemd ; doch zij moeten wel 
haast op de lippen van sommigen gezweefd hebben , toen daar dank- 
bare hulde gebracht werd aan den man , die dat genootschap oprichtte, 
n.1. aan den hoogleeraar theodoiius van swinderen. Het is zijn naam, 
dien wij in dit opstel nog vaak zullen te noemen hebben ; want wie 
van kuhl en van Hasselt gewaagt , noemt ook hun beider leermeester, 
leidsman en vriend : van swinderen. 
Als jongeling van 16 jaar had de student van swinderen op den avond 
van 28 Febr. 1801 een zestal kameraden in zijn ouderlijk huis te Gro- 
ningen bijeengebracht , om samen natuurkundige proeven te nemen , 
met het verlangen , iets op te vangen van — misschien zelfs iets te 
mogen bijdragen tot — de proefondervindelijke natuur- en scheikunde , 
die toen vooral in Frankrijk in opkomst was en die ook hier te 
lande de belangstelling begon gaande te maken. Trouw zijn die 
Groningsche vrienden blijven bijeenkomen en later hebben zij door 
hun noesten arbeid getoond , dat hun jongelingsvuur geen stroovuur was. 
Toen in 1822 de beoefenaars der natuurlijke historie behoefte gevoel- 
den aan een eigen kring , gescheiden van de chemie en physica , was 
het andermaal van swinderen, toen niet meer student doch sinds 
1814 professor aan de hoogeschool, die hun leidsman was en daar ter 
stede de eerste natuurhistorische vereeniging oprichtte. Hp was de stich- 
ter van het Groningsche naturaliënkabinet. In later jaren heeft hij zich 
