14 
KUHL EN VAN HASSELT. 
zien , en daarin of daarbij onderzoekingen te doen ; zoodat ik hem 
voorstelde , dat hij in de Paaschvacantie van bet volgende jaar 
eenige dagen bij mij te Groningen zoude komen , als wanneer ik 
met hem naar de zee reizen en hem gelegenheid zoude verschaffen , 
om het eiland Rottum en een of meer onzer andere eilanden te 
bezoeken. Dit voorstel nam hij terstond met dankbaarheid aan en 
zoo namen wij afscheid van elkander tot Paschen van het volgende 
jaar, en ik vertrok met mijne reisgenooten naar Frankfort. Onderweg 
sprak ik met dezen over geene andere onderwerpen , dan over den 
buitengewonen jongeling , dien ik te Hanau had leeren kennen ; en 
al spoedig kwam de wensch in mij op : »kon ik eens zulk een ama- 
nuensis krijgen !” 
»Dit denkbeeld vervulde weldra mijn geheele ziel en toen ik den 
volgenden dag te Offenbach ook daar al wederom tot lof van kuhl 
hoorde spreken , nam ik aanstonds het voornemen op , nog eenmaal 
naar Hanau terug te keeren en te beproeven , of ik hem niet zou 
kunnen bewegen om terstond met mij naar Groningen te gaan. De 
daarop volgende dag werd tot deze tweede reis naar Hanau bestemd ; 
en die dag was nog niet aan den hemel , of ik was reeds weder op 
weg naar zijne woonplaats. Waarlijk, wat kon men van zulk een 
jongeling, met zulke talenten, door zulke leermeesters onderwezen 
en die daarbij zoo belangrijke betrekkingen had door geheel Europa, 
niet verwachten en hopen. Ik begreep, dat ik nu, door kuhl in de 
gelegenheid te stellen geheel voor de natuurlijke historie te leven , 
mijne wetenschap een dienst kon doen , zooals ik wellicht haar geene 
weer zou kunnen bewyzen ! Vervuld met deze denkbeelden kwam ik 
hem vragen of hij niet zou kunnen besluiten , om , in plaats van te 
Heidelberg, te Groningen te studeeren en dan tevens mijn assistent 
te zijn bij het zoölogisch kabinet, als wanneer ik hem zoodanige 
voordeelen aan bood, dat hij zijne studiën hier onbekrompen kon 
voortzetten.” 
Volgens de overlevering is van swin deren in later jaren een 
ongemeen deftig en »suffisant” professor geworden; maar in dezen 
brief toont hij zich echter nog een hupsch man van zoo beminnelijke 
bescheidenheid, dat wij die latere metamorphose dan wel mogen 
toeschrijven aan de langdurige vervulling van het hoogleeraarsambt , 
dat in Nederland veel vaker dan elders tot zekere ongenaakbare 
schoolsche grootheid schijnt te moeten leiden. 
Het laat zich hooren , dat kuhl met gretigheid het gulle aanbod 
