ROODE SCHEMERINGSBUNDELS. 
25 
HOE DE ROODE SCUEMERINGBUNDELS ZICH VERTOONEN. 
Wanneer op een helderen namiddag de zon den horizon nadert , 
kan men opmerken , dat hoog bij de kim de hemel langzamerhand 
een goudroode tint aanneemt. Die kleur wordt sterker naarmate de 
zon lager daalt en zal nog toenemen in sterkte als de zon reeds 
ondergegaan is. Kort na zonsondergang , als de hemel tegenover de 
zon een rozeroode tint heeft aangenomen , ziet men daar somtijds 
een aantal lichtrood gekleurde lichtbanden tegen den meer blauw 
gekleurden hemel afsteken en die lichtbanden of bundels schijnen 
samen te loopen in een punt, dat tegenover de zon ligt. In werke- 
lijkheid loopen die bundels evenwijdig en is het alleen door per- 
spectivische werking, dat die bundels schijnen te convergeeren en 
dezelfde oorzaak is het , die hen laag aan den horizon smaller doet 
schijnen dan hooger boven de kim. Het is eenzelfde gezichtsbedrog 
dat wij , in een lange rechte laan loopende , opmerken , waar de 
boomenrijen heel in de verte dichter bij elkaar schijnen te zijn en 
uit kleiner boomen schynen te bestaan dan in onze nabpheid. 
Wij zien de roode bundels, die gewoonlijk duidelijk tegen het 
azuur des hemels afsteken , als de leden van een reusachtigen waaier 
aan den hemel uitgespreid en zich tot op vrij groote hoogte boven 
den horizon voortzettend. In gunstige omstandigheden zal men nu , 
bij toenemende schemering, de bundels voor een korten tijd over den 
geheelen hemel verbreid zien , in het zenith zoo goed als aan de kim 
en wel zóó, dat zij zich convergeerend vertoonen in twee punten, 
n.1. daar waar de zon zich moet bevinden en tegenover de zon , 
terwijl men azimuthaal op 90® afstand van die punten de bundels 
langs en ongeveer evenwijdig met den horizon ziet. Dit laatste komt 
trouwens byna altijd voor , wanneer de roode schemeringsbundels 
zichtbaar zijn. 
Even nadat de bundels in het zenith zichtbaar zijn geworden , 
neemt hun intensiteit aan de zonzijde van den hemel toe en nu ver- 
toont zich de waaier aan die zijde in volle pracht ; de helder roode 
bundels vormen een meer of minder sterk contrast met den laag 
aan den horizon azuur , hoogerop blauw gekleurden hemel , maar 
altijd , ten minste als het verschijnsel niet van zeer geringe inten- 
siteit is , maakt het op den beschouwer een indruk , die hem de 
roode schemeringbundels telkens bij zonsondergang doet zoeken. En 
bereikt het verschijnsel een sterkte als in het najaar van 1895 , dan 
