OVER DE KLEINSTE STOFDEELTJES. 
51 
Stel nu dat wij een waterdruppeltje van 1 mM. straal opblazen 
tot een bel van 10 000 maal grooter oppervlak, dan kunnen wij 
gemakkelijk berekenen hoeveel arbeidsvermogen de oppervlakte van 
het vlies gewonnen heeft. Dit bedraagt 240 000 mg. mM. Eene 
hieraan aequivalente hoeveelheid warmte zou het vlies moeten ver- 
liezen , waardoor het dan 0.5?o in temperatuur zou dalen. 
De dikte van het vlies is nu ongeveer mM. of 0.1 pt. 
De waarneming heeft ons reeds geleerd , dat wij wel een vlies van 
omstreeks die dikte kunnen meten , want ik toonde u een waarvan 
de dikte niet meer kon zgn dan 0.11 /:>i. Wilden wij echter het vlies 
nog 1000 maal dunner maken, zoodat de dikte O.lf^tft werd, dan 
zou daarvoor 1000 maal meer arbeid noodig zyn en de daaraan 
aequivalente warmte zou ook 1000 maal grooter zijn, dus 570 maal 
meer dan noodig is om het water 1® in temperatuur te doen rijzen. 
Dit is meer dan vereischt zou worden om het water , als het die 
warmte ontving, in damp te veranderen. Het is niet waarschijnlijk 
dat het vlies die warmte zou kunnen leveren. Wij zouden dus tot 
het besluit moeten komen , dat de oppervlakte-spanning van een vlies 
in sterke mate zou moeten verminderen , als wij het de dikte van 
0.1^^ wilden geven, maar dit kan het geval niet zijn als in de 
dikte van het vlies nog eenige moleculen voorkomen. 
Het is daarom niet waarschijnlijk, dat er eenige watermoleculen 
in de dikte van 0.1 zijn. 
Wanneer wij nu nog even een blik slaan op de verkregen uitkom- 
sten , dan blijkt dat de moleculen geen grootere middellijn kunnen 
hebben dan 0.1 fx en geen kleinere dan 0.1 ix [x. 
Eosineproef 2.3 g. 
natrium 0.55 » 
water (zeepbelgewicht) 0.32 » 
lucht (ringen van Newton) 0.14 » 
water (kleur zeepvlies) 0.11 » 
oxydlaag op staal 0.10 » 
dikte goudblad 0.12 » 
dikte zilverblad 0.06 » 
olie op water 0.002 » 
Zie de tweede aanteekeniag. 
