70 
KUIIL RN VAN HASSRLT. 
uitbreiden der natuurlijke historie en andere nuttige wetenschappen. 
Weken lang hebben zij zich opgehouden in de districten van Pondok 
Gedé ; zulks heeft mij in de gelegenheid gesteld om hen nu en dan 
te bezoeken en in aanschouw te nemen, welke vorderingen de heeren 
KUHL en VAN HASSELT dagelijks maakten in het verzamelen van alle 
voortbrengselen , zoo uit het planten- als dierenrpk. Met verwonde- 
ring heb ik opgemerkt, met welken yver zij de taak vervulden, die 
zij op zich hadden genomen , en den weinigen omslag dien zg 
daarbij hadden , als zich meerendeels zelven behelpende. Zij beklommen 
dagelijks in eigen persoon de gebergten in dezen omtrek. Zp door- 
kruisten de onafzienbare valleien , om alles zelven op te sporen wat 
hunne aandacht tot zich trok en voor hen vreemd was, en verza- 
melden datgene , wat voor de wetenschap nuttig konde zijn. Hetgeen 
zij dan op den dag hadden verzameld en naar hunne verblijfplaats 
gebracht , werd in den nacht door hen bereid en tot de verzame- 
ling geschikt. Regen of zonnehitte , dit was bij hen om het even , en 
voor hen geen beletsel om hun voorgenomen tocht voort te zetten. 
Aldus blootgesteld aan de gevaren van de zoo verschillende klimaten 
in de gebergten , was de heer kuhl de eerste , die daarvan het 
slachtoffer is geworden” . . . 
In ’t vaderland maakte het bericht van kuhl’s overlijden een 
diepen indruk, die veel verder ging dan tot den kring zijner 
vrienden en bekenden. Aanvankelgk was het gerucht verspreid , dat 
de cholera, die toen in West- Java hevig heerschte, hem had weg- 
genomen. » Geheel het beschaafd Europa treurt om zgn verlies — 
Zijn vroegtydige dood is een ramp voor de menschheid”, schryft 
prof. VAN swiNDEREN. Al schjjnt het de uitspraak van overmatige 
droefheid, dat een geheel werelddeel zou treuren^ om den dood 
^ Men vindt in de Flora oder Botanische Zeitung" van 21 April en 28 October 
1822 warme lofredenen op' KUHL. Hier zij het volgende geciteerd uit een opstel t. a. p., 
getiteld: KuhPs Tod, waarin ook o ver het ontbreken van een portret van den gestorvene 
geklaagd wordt : 
»Zu banger Wehmnth stimmte die Herzen der Tod eines Trefflichen , der unsere 
Mitte verliess nnd hinausging aus dem bonten Gewimmel des Lebens, zu jenen stillen 
Hainen, wo elysische Gefilde Blomen bieten, und Früchte, deren Aerndte ohne Mühe 
ist, nnd deren Reiz ohne Ende. Mochten wir ihn gekannt haben , als er unter ons 
wandelte!, rufen die aus, welche erst jetzt sein Wirken vernehraen , welche nun erst 
die gereiften Früchte seines kurzen Lebens geniessen. Mochten wir ihn noch haben , 
nur ein Bild seiner Ziige, seines frenndlichen gefalligen Wesensl, sprechen mit 
heisserem Verlangen die so ihn kannten; enz. 
