74 
KUHL EN VAN HASSELT. 
zwammen , waarvan van Hasselt eene nog onuitgegeven volledige 
jnonographie , met 158 nieuwe soorten, bewerkte — de eerste, en 
op dit oogenblik nog vrijwel de laatste, groote bijdrage tot de 
kennis der Indische fungi. Bij al dezen arbeid werd van Hasselt 
flink ter zijde gestaan door den praeparateur van raalten , die na 
keeltjes’ dood ook het teekenwerk op zich genomen had. Helaas , 
ook zij beiden ontkwamen op den duur niet aan de gevolgen der 
oververmoeienis , die kuhl en keeltjes ten grave gesleept had. 
In 1822 schrijft van Hasselt, dat van raalten het van den 
dood heeft opgehaald, en hij zelf eene zware ingewandsziekte heeft 
moeten doormaken , dat bovendien sinds eenigen tijd zijn rechter 
hand en linker schouder verlamd zijn door de rheumatiek. Hij ging 
zwaar gebukt onder de veelheid van het werk , daar de plaats van 
KEHL onvervuld gebleven was. Er was dadelijk naar Holland ge- 
schreven om een opvolger voor kehl: deze zelf had op zijn sterf- 
bed daarvoor zijn vriend dr. h. boie aangewezen , die toen conser- 
vator aan ’s rijks museum te Leiden was. Maar temminck wilde 
dien aanvankelijk niet afstaan en achtte , wel met recht , boie veel 
te zwak van gestel ; er was bovendien aan de regeering geadviseerd, 
de expeditie op Java niet op zóó uitgebreide schaal voort te zetten. 
Ook aan kehl’s (reeds hiervoor genoemden) vriend w. de haan , een 
verdienstelijk zoöloog , toen nog student te Leiden , later conservator 
aldaar, (geb. 7 Feb. 1801, overl. Haarlem 15 April 1855), was 
door VAN HASSELT geschreven , doch deze schijnt geen lust gehad te 
hebben naar Indië te gaan , wat trouwens voor een natuuronder- 
zoeker toen nog met vrij wat meer opoffering en gevaar gepaard 
ging dan tegenwoordig. Voor van Hasselt was een en ander eene 
groote teleurstelling, vooral toen ook de ijverige van raalten op 
het ziekbed lag en hij dus het gemis van een teekenaar en 
helper weder dubbel gevoelde. 
»Ik sta geheel op mij zelven zoo schreef hij aan boie in Dec. 
1822, »zonder bijna eenige hulp in eene natuur, zoo rijk, zoo alle 
denkbeeld te boven gaande , dat wij bij het leven van kehl reeds 
dikwijls tot elkander zeiden : geen einde is te zien , het is onmoge- 
lijk alles te omvatten. Stel dus alles in het werk , dat aan deze 
mij onverklaarbare handeling van het gouvernement een einde ge- 
maakt en ik zoo schielijk mogelijk ondersteund worde door een 
krachtvollen jongen man , die met den gehcelen omvang der teeken- 
kunde bekend en voor zijne kunst met geestdrift bezield is , en laat 
geen gelegenheid voorbijgaan, waardoor, zoo uw plicht u verbiedt 
