KÜHL EN VAN HASSELT. 
81 
oiibeschryfelijke moeite werd zoo de reis door deze woeste streken 
voortgezet naar de Wijnkoopsbaai , waar zij ’s nachts nogmaals moes- 
ten kampeeren aan den mond van de Tjimadja. Den volgenden dag 
bereikten zij de eerste Preanger kampong, nl. Tjijanka, en brachten het 
nog tot Ponjong , een dag later tot Leuwilieur. van hasselt was 
toen al te zwak om uit zijn draagstoel te komen en zijne onge- 
steldheid nam nog voortdurend in hevigheid toe. Een inlandsch bood- 
schapper reisde in haast vooruit , om van Buitenzorg medische hulp voor 
hem te halen. Eindelijk bereikte men Tjitjoeroek , waar zij in een 
passangrahan trokken. Tot hunne onuitsprekelijke vreugde , kwam daar 
’s nachts om twee uur van raalten met dr. heyl van Buitenzorg aan , en 
konden dus den armen zieke eenige medicijnen worden toegediend. 
Onder dokters hoede werd hij toen naar Buitenzorg vervoerd , waar de 
goede landvoogd , die hem zijn rijtuig al tot Sissipan had tegemoet 
gestuurd , onmiddellijk aan zijne sponde verscheen. 
Weinige dagen later, in den nacht van den 8sten September 1823 , is 
VAN HASSELT te Buitenzorg zacht ontslapen in den jeugdigen leeftijd van 
26 jaren. Hij werd bijgezet in hetzelfde graf, dat het stoffelijk overschot 
van zijn vriend bevat. Het doodsbericht , door den gouverneur-generaal 
gericht aan den minister falck , luidde aldus: »TJwe excellentie zal 
zeker met deelneming en droefheid vernemen, dat de waardige en 
al te ijverige van hasselt zijnen vriend kuhl geene twee jaren 
heeft overleefd. Hij is gisteren morgen , na eene ziekte van negen 
dagen , op zijne reis door de woeste zuidelijke streken van Bantam 
opgedaan, te Buitenzorg overleden. Ik verberg U niet, dat dit 
verlies mij zeer treft. Ik heb aan van hasselt geene andere gebreken 
gekend , dan dat hij te veel ijver voor zijne geliefde werkzaamheden 
en te weinig zorg voor zijne persoon had. Vele voortreffelijke hoe- 
danigheden heb ik daarentegen in hem gekend en weten te schatten.’’ 
Dienzelfden dag deelde hij in een uitvoerig en eigenhandig schrijven 
aan prof. van swinderen de doodstijding mede. In dien brief lezen 
wij met hartelijke instemming het volgende : 
»Om zooveel mogelijk aan de begeerte van den edelen van hasselt 
betreffende zijne Moeder te voldoen , en om daaromtrent geene on- 
zekerheid te laten ontstaan , is bij resolutie van heden , in geheele af- 
wijking van de gewone behandeling van zaken , aan mevrouw de weduwe 
VAN HASSELT uit de Indische fondsen toegelegd een pensioen van ƒ1200 
’sjaars. Ik hoop, dat zij dit zal beschouwen als eene hulde, door 
de Indische regeering gebracht aan de uitstekende verdiensten van 
haren zoon , wiens verlies wij diep betreuren.” 
