82 
KUUL KN VAN HASSELT. 
In het vaderland werd van uasselt’s dood evenzeer beklaagd 
als kuiil’s vroegtijdig overlijden : hunne namen zouden voortaan 
bijeenblijven ook in hun tragischen ondergang. Gelijk op 27 Maart 
1822 voor kuhl, zoo kwaïu op 3l Maart 1824 voor van 
HASSEJ.T het Groningsch Natuurkundig Genootschap in eene buiten- 
gewone vergadering bijeen. Prof. van swindeiien sprak eene schoona 
redevoering uit over het leven en de lotgevallen , den aanleg en de ver- 
diensten van den gestorvene. De voordracht werd afgewisseld met treur- 
muziek ; een ongemeen talrijk publiek woonde deze plechtigheid bij. 
De levensschets van van Hasselt, door zijn’ leermeester geschre- 
ven , werd in dit opstel reeds genoemd ; men vindt haar o. a. ook 
in de Letterbode van 1825 I, blz. 198. Op het graf van kuhl en van 
HASSELT is door den gouverneur-generaal van der capellen het een- 
voudig gedenkteeken geplaatst, dat er nu nog staat. Het is op een 
weinig in H oog vallend plekje in het schoone bamboe-boschje ^ 
nabij het paleis te Buitenzorg. Hun graf is tusschen de andere graven 
en door de schaduw van het dichte bamboeloof ietwat verborgen , 
doch den zoekende ontgaat het niet, en vooral zp weten het te 
vinden , die zelven als natuuronderzoekers naar Buitenzorg zijn ge- 
komen. Ook de schrijver dezer regelen heeft dat stille graf opgezocht 
in dagen van voorspoed — en van bitteren tegenspoed. 
In de vestibule van ’s rijks museum van natuurlijke historie te 
Leiden werd, in het jaar 1833, op kosten van den directeur tem- 
MiNCK , een marmeren gedenksteen aangebracht , met het opschrift : 
Memoriae Henrici Kuhl et Joh. Conr. van Hasselt, naturae in India 
Batava perscrutandae munere per biennium functorum ab anno 
1820 ad annum 1822. 
Billijk ware het geweest, dat ook hun akademiestad Groningen 
eenige zichtbare herinnering aan kuhl en van Hasselt bewaard 
hadde ; zulks is echter niet geschied. 
^ »Le lieu Ie plus romantique du pare est un bois de bambous qui abrite les restes 
d’auciens gouverneurs généraux et de leurs families, ou de savants tels que les natura- 
listes KUHL et VAN HASSELT, morts a la fleur de 1’age. Mourir ii Java, dire adieu a 
ce ciel fnrtuné, a ce souriaut paradis de verdure, ce doit être plus triste encore que 
de mourir sous Ie ciel sévère du Nord. Je u'ai rien vu de plus doux et de plus reposant 
que les ombrages de ces bouquets de bambous géants dont les rameaux forment voute 
au-dessus des sépultures , et les enveloppent de myslère, de fraicheur et de silence. 
Si je pouvais choisir ma dernière demeure , c’est dans ce poétique cimetière tropical que 
je voudrais reposer, car, pour couvrir une tombe et pour abriter Ie pieux ami qui 
s’y agenouille, il n’y a pas d’ombre meilleure que celle du bambou.” 
J. Leclercq, Un séjour dans l’ile de Java, 1898, pag. 50. 
