84 
KUHL EN VAN HASSELT. 
14en Sept. 1821, in den ouderdom van 25 jaren ; deze op den 8en 
September 1823, in den ouderdom van 26 jaren.) 
In de wetenschap zijn hunne namen verbonden aan verschillende 
diersoorten en ook aan twee Indische plantengeslachten Hasseltia en 
Kuhlia , die echter bij de huidige groepeering niet behouden zijn 
gebleven ; Hasseltia arborea BI. werd Kickxia arborea Steud, ; Kuhlia 
morindaefolia Reinw. werd Fagraea morindaefolia BI. Van beide planten, 
die in het Leidsch herbarium berusten , heeft onlangs de conservator 
dier instelling , dr. j. w. c. goethart , keurige photographische 
afbeeldingen vervaardigd, die thans, naast hunne portretten, prijken 
in de herbarium -galerij van het Haarlemsch museum. Twee andere 
plantengeslachten Hasseltia en Kuhlia werden opgesteld in het be- 
roemde werk van bonpland , hümboldt en kunth , Nova genera et 
species plantarum , torn. VII, p. 183. By de beschryving dier Ameri- 
kaansche planten leest men de volgende eerende opdracht: 
»Inter tot homines sumraos, qui, scientiae fines propagare conati, 
immerito fato occubuerunt, maxime dolemus Henricum Kuhlium et 
nobil. Hasseltium , cujusvis laudis dignissimos juvenes. Brevis eorum 
in Java insula commoratio , quae in omni parte scientiae naturalis 
praestiterunt , ingentia.” 
Keeren wij nog eenmaal naar Indië terug. De eenige daar overge- 
bleven van de aldus binnen den korten tijd van drie jaren door den 
dood ontbonden missie-KUHL en van Hasselt was van raalten , destijds 
als amanuensis, vooral als praeparateur , medegegaan. Met groote piëteit 
en niet genoeg te roemen zaakkennis heeft deze getracht te zorgen voor 
de wetenschappelijke nalatenschap van kühl en van Hasselt. Dank zij 
zijne zorgvuldigheid, kwamen in 1824 en 1825 hunne zoölogische ver- 
zamelingen in de beste orde in ’s ryks museum te Leiden aan : het 
waren o. a. 400 skeletten en huiden van zoogdieren, 2000 vogel- 
huiden , 1400 visschen , 300 amphibiën , benevens 1200 teekeningen, 
alsmede lijvige bundels notities. »Deze bezendingen zoo schreef 
prof. temminck, » dragen de klaarste blijken van de schrandere en 
met een onafgebroken ijver voortgezette nasporingen onzer te vroeg 
voor de wetenschap overleden reizigers.” 
Men moet temminck de eer geven , dat hy met deze zoölogische 
schatten heeft gewoekerd ; eerlijk getracht heeft ze in en door het 
Leidsch museum tot haar recht te brengen : zeer veel er van is dan 
ook reeds lang gemeengoed der zoölogie geworden. Zoo zijn de visschen 
van KUHL en van Hasselt beschreven in het groote werk van cüvier en 
