90 
IETS OVER ONZEN GEWONEN AAL. 
De visschen maken de laagste klasse der gewervelde dieren uit. 
Zij vertoonen een grooten vormenrijkdom. Belangwekkend om zijne 
afwijkingen van het typische vischkarakter is de aalvorm. Dezen 
kunnen wij leeren kennen in Anguilla vulgaris , flemming , onzen 
gewonen aal. Gaan wij hem eens bestudeeren en daarbij hier en daar 
een blik werpen op de Muraenidae , de aal visschen , de familie waartoe 
onze gewone aal behoort. 
Wij zullen zijn vorm nagaan, zijn bouw, zijne levenskrachten en 
zijn leven en dan zijne plaats in het stelsel. 
Nemen wij een gewonen aal voor ons en in gedachten een baars 
er naast , dan valt ons dadelijk het groote verschil in vorm op. Aan 
den aal zien wij den meer of minder plat gedrukten kop , het cylin- 
drische voorlichaam , den zijdelings afgeplatten staart , welke lang- 
zamerhand dunner wordt en over het geheel den bijzonder langen 
vorm tegenover de geringe hoogte. Deze verlenging der horizontale 
as met eene verkorting der vertikale as is typisch voor alle aalvisch- 
soorten. 
De aal kan een meter en langer worden , hij is dan meerdere 
ponden zwaar; hier en daar ^ wordt zelfs de vangst van reuzen- 
exemplaren , welke nog veel grooter zijn , vermeld. De kop en de 
romp gaan, evenals de romp en de staart, geleidelijk in elkaar over. 
Uitwendig worden de kieuwopeningen als scheiding tusschen kop en 
romp en wordt de aars als het begin van den staart gerekend. De 
kieuwopeningen zpn klein, van elkaar verwijderd en half voor, half 
onder de borstvinnen geplaatst. De borstvinnen (pectorale vinnen) 
zijn klein en ovaal, soms een weinig gepunt; zij hebben 18 of 19 
stralen , hiervan zijn de middelste het langst. 
Eenige uitwendige kenmerken van den aal zijn niet standvastig. 
Het is een eigenaardige karaktertrek , welke wij bij de borstvinnen 
reeds opmerkten , die gepunt of ovaal voorkomen. Dergelijke onstand- 
vastigheden zullen wij meer tegenkomen en later zien , welken invloed 
zij bij de systematiek gehad hebben. 
Wij zien geen buikvinnen (ventrale vinnen). Deze ontbreken geheel. 
Hun wijze van zwemmen hangt vermoedelpk samen met dit afwezig 
zijn van ventrale vinnen. 
^ LaCEPÈDE vertelt in zijn Histoire naturelle des Poissons^ deel III, bladz. 303 , dat 
het niet zeldzaam is in Engeland, alsook in Italië, exemplaren van 8 a 10 kilogram 
te vinden en dat geloofwaardige onderzoekers verzekerd hebben , dat men er in de 
meren van Pruisen ter lengte van 3 a 4 meter gevangen heeft. 
