92 
IETS OVER ONZEN GEWONEN AAL. 
gelijk , daar kop en lichaam niet in dezelfde mate groeien ; het 
lichaam groeit eerst sneller. 
De vorm van den kop kan bij den gewonen aal verschillend zijn. 
Eveneens kan het laatste deel ervan meer of minder gezwollen zijn , 
wat samenhangt met eene grootere of kleinere kieuwholte en met 
eene verschillende ontwikkeling van de achter de oogen aanwezige 
spieren. Een tijdlang werd deze ongelijkheid van kop als een soorts- 
kenmerk beschouwd en men onderscheidde naar aanleiding daarvan 
drie soorten: Anguilla acutirostris , met min of meer kegelvormigen 
kop , Anguilla mediorostris , met eenigszins breeden platten kop , 
Anguilla latirostris , met zeer breeden, platten kop. Van die indeeling 
is men thans teruggekomen ; zij worden nu alle tot een en dezelfde 
soort gerekend, tot Anguilla vuig ar is , flemming. 
De oogen van den aal zitten in de voorste helft van den kop boven 
de mondhoeken en zijn overdekt door de huid , die daar dun en door- 
schijnend is. De oogen zijn zijwaarts of naar boven gericht ; de grootte 
kan verschillen , de lengte is soms gelijk, aan den afstand tusschen de 
oogen , soms veel kleiner. Daarbij hebben jonge alen meest in verge- 
lijking grooter oogen dan de oudere alen, voordat zij naar zee trekken. 
De achterste neusgaten zijn óf scheef óf in de lengte geplaatst en 
liggen vlak voor de bovenvoorhoeken der oogen. De voorste neus- 
gaten zijn buisvormig , ieder op een kant van den top van den 
bek. De mond ligt horizontaal. De onderkaak steekt een weinig 
voor den bovenkaak uit , de mondhoeken eindigen onder of even 
voorbij de oogen. De lippen zijn vleezig en gezwollen , op zij dubbel , 
de buitenste plooien zijn min of meer aan de kanten uitgezet. De 
onderlippen zijn gewoonlijk het breedst. De huid is dik en slijmerig 
en daardoor glad; dit laatste is zelfs spreekwoordelijk geworden: 
»zoo glad als een aal” wordt er gezegd. De huid is los met het 
onderliggende weefsel verbonden , waardoor zij gemakkelijk in haar 
geheel van het dier afgestroopt kan worden. Zp bekleedt ook de 
vertikale vin. Op het midden van beide zijkanten van het dier is 
eene rij poriën , welke zich van voren naar het slaapbeen , dus wat 
naar boven , richt. Op den staart is zij minder duidelijk. Zp vormt 
de zijlijn. De poriën zpn uitmondingen van eene wijde, dikwandige 
slijmgang , die bij een dwarsdoorsnede met het vrpe oog zichtbaar is 
en zich op den kop voortzet. Deze gang heeft vele zenuwen en werd 
daarom vroeger voor den zetel van een bijzonder zintuig gehouden. 
Nu beschouwt men haar als slijmvormend orgaan. 
