94 
IETS OVER ONZEN GEWONEN AAL. 
bestaan , welke op elkaar liggen. Men krijgt , door eene schub dubbel 
te vouwen , de plaatjes op den zijkant te zien , waar min of meer 
duidelijk eene streping waar t^ijemen is , veroorzaakt door lijnen , 
die evenwijdig met den onder- en bovenkant loopen. 
De grondmassa der schub is een bindweefsel , waarvan de vezeltjes 
zich min of meer parallel bevinden met den omtrek der schub. 
Aan de onderzijde der schub kan men met sterke vergrooting deze 
vezeltjes waarnemen. In eene verwarmde geconcentreerde oplossing 
van potasch lost het bindweefsel op en laat slechts eenige kleine 
vlokken organische stof achter, waarin zich uiterst kleine kalkdeeltjes 
bevinden. De schubben der aal ontwikkelen laat. Bijna alle andere 
geslachten der Muraenidde hebben in het geheel geen schubben. 
De rugzijde van den aal is zwartachtig, olijfgroen of grijs, de 
buikzijde is geel of wit gekleurd. De vinnen hebben de kleur van 
de rugzijde , behalve dat aan de onderzijde het begin der vertikale 
vin als de buikzijde getint is. De leeftijd van den visch , het jaarge- 
tijde , de omgeving en het geslacht hebben invloed op de kleur. ^ 
Ontdoen wij nu het dier van zijn huid , dan wordt een goed ont- 
wikkeld spierstelsel zichtbaar. Wij zien, hoe de zjjspier in zigszags- 
wijze loopende spierbladen (myomeren) verdeeld is. Het aantal myomeren 
is even groot als dat der wervels. 
Wij kunnen nu gemakkelijk de stralen der vertikale vin , mede 
ontdaan van de huid , tellen. Het voor mij liggende dier heeft er 
495. In de Fresh-water Fishes of Europe van H. g. seeley , p. 375, 
staat dat benecke er 1100 heeft geteld. Knippen wij nu voorzichtig 
de buikzijde open van halverwege den kop af tot een weinig voorbg 
het begin der anaalvin. De groote buik- en kleine borstholte zijn 
thans zichtbaar. In de borstholte ligt het hart ; dit verwijderen wij 
en hebben nu het geheele voedingskanaal voor ons. Laten wij dit 
nader bekyken. De mondholte is langwerpig, het einde der tong is vrij. 
De slokdarm (fig. 2) (a) is wijd en dunwandig. De overgang van den 
slokdarm naar de maag {b) is alleen merkbaar , doordat de plooien 
van het slijmvlies van den binnenwand dikker en hoogei* worden en 
de wand ten gevolge daarvan ook dikker is. De maag is naar achteren 
kegelvormig verlengd , terwijl in het voorste deel aan de rechter- 
^ In Hamburg was in 1879 in het aquarium van den zoölogischen tuin eene zwavel- 
gele variëteit, die in de Elbe gevangen was. De rug en zijkanten waren geel, de on- 
derkant witachtig. 
