106 
OVEREENSTEMMING ZONDER VERWA.NTSCHA.P 
de bekende pijlvormige gedaante. Maar wanneer nu dat Pijlkruid in 
snelstroomend water zich gaat ontwikkelen, dan vormen zich slechts 
lange, smalle, ondergedoken bladeren, geen drijvende en nog minder 
pijlvormige, zoodat men de plant dan bijna niet herkennen kan. 
Veel meer afwisselend wat vochtigheid , licht, warmte, enz. betreffen, 
zijn de levensomstandigheden voor de in de lucht groeiende planten- 
deelen , dan voor die welke in den bodem of in het water aangetroffen 
worden ; geen wonder dus dat wij geheel gelijke deelen aan verschil- 
lende planten , die volstrekt geen verwantschap tot elkaar bezitten , 
kunnen aantoonen. Van tal van gewassen gelijken de kiemplanten 
volkomen op elkaar: een bewijs van gemeenschappelijke afstamming, 
zegt men; ’t moge dikwijls waar zijn, altijd is het dat niet en zoo- 
wel aan de eene als aan de andere zijde zijn uitzonderingen aan te 
wijzen. Het geslacht Tilia (Linde) heeft vijflobbige kiembladen , geheel 
afwijkende van de enkelvoudige zaadlobben der overige Tiliaceae ; 
omgekeerd hebben somtijds de kiemplanten van verschillende planten- 
soorten , geslachten , familiën zelfs , zooveel overeenkomst met elkaar, 
dat alleen een geoefend oog eenig verschil bespeuren kan. Maar de 
zaadlobben van die kiemplanten hebben dan ook alle een zelfde ver- 
richting te vervullen : voedse-1 te verschaffen aan de jonge plant ; 
bovendien , dicht bij den bodem groeiende zijn de levensomstandig- 
heden meer gelijk , minder afwisselend dan voor de latere bladeren, 
die dan ook grooter verschillen vertoonen. 
Dat planten somtijds wel veel op elkaar kunnen gelijken , zien wij 
by twee Rosaceae : Potentüla F rag aria st rum en Fragaria vesca ; beide 
groeien in dezelfde streken en men zou hier aan mimicry kunnen 
denken , maar waartoe zou die dienen en welke plant is dan de 
origineele , welke de nagebootste? Onze Hulst (Ilex Aquifolium) gelijkt 
zooveel op Osmanthus ilicifolius , behoorende tot de Oleaceae en dus 
tot een andere familie dan de eerste , dat thünberg in zijn Flora 
japonica Ilex Aquifolium als^ inheemsch in Japan opnoemt en daarvoor 
blijkbaar een Osmanthus ilicifolius moet hebben aangezien. 
Maar grooter dan bij geheele planten is de overeenkomst bij ver- 
schillende deelen ; beschouwen wij eerst de vegetatieve , daarna de 
generatieve organen. Soms ontwikkelen zich de bladachtige deelen 
weinig of niet en nemen de stengeldeelen de verrichting , maar dan 
dikwijls ook den vorm en altijd de kleur, der bladeren over en zoo 
ontstaat er groote gelijkheid tusschen Cactaceae en Euphorbiaceae , 
zoolang zij niet bloeien. Omgekeerd ontwikkelen zich soms de sten- 
