126 
ANORGANISCUE FERMENTEN. 
zuurstof en water ontleedt. Die ontleding nu wordt door dezelfde 
stoften belet , als die het colloïdale platina verlammen , met uitzon- 
dering evenwel van aniline, salpeterigzuur , phosphorus, zwavel- 
koolstof en natriumthiosulfaat. Kaliumchloraat , waarvoor het platina 
onverschillig is , verandert het haemoglobine in het aan zuurstof 
rpkere methaemoglobine. ^ 
De overeenkomst tusschen platina-oplossing en organische fermen- 
ten , waardoor zij katalytische werkingen gemeen hebben, zoeken bredig 
en zijne leerlingen in beider colloïdalen en zeer labielen toestand en 
in hun vermogen om chemisch of mechanisch door opslorping zekere 
stoffen te binden. Aan de eerste omstandigheid is, m.i. , minder 
gewicht te hechten ; want vooreerst werken lang niet alle colloïdale 
stoffen katalytisch (Bredig zelf vond b. v. ferrihydroxyde werkeloos) 
en ten tweede is platina ook als platina-spons een goede katalysator, 
zelfs als draad en blik niet onwerkzaam. 
De vraag hoe en waardoor de vergiften het platina beletten om 
het waterstofperoxyde te ontleden , is met zekerheid niet te beant- 
woorden , zoolang men niet weet waarin de werking van het metaal 
bestaat. Aanvaardt men de veel verdedigde voorstelling , dat het 
platina niet alleen, zooals proefondervindelijk bewezen is, zuurstof 
aan zijn oppervlakte verdicht , (wat het ook andere gassen doet) maar 
zich ook daarmede, zy ’t ook losjes, verbindt, dan kan men zijn 
werking hierdoor verklaren , dat het als zuurstofoverdrager fungeert, 
op soortgelijke wijze als b. v. het in vele opzichten met het platina 
verwante ijzer dit doet , zoo b. v. in aanraking met nat linnen of 
hout en zooals men voorts weet van het stikstofoxyde by de lang 
gevolgde bereiding van Engelsch zwavelzuur. 
Doch hoe, zal men tegenwerpen, kan het platina, het waterstof- 
peroxyde ontledend , gezegd worden daarop oxydeerend te werken ? 
De uitkomst dier werking toch is juist omgekeerd ; het peroxyde in 
water overgaande moet de helft van zyne zuurstof verliezen. 
Deze moeilijkheid verdwynt , als men met moritz traube het water- 
stofperoxyde opvat als een verbinding van waterstof met een niet 
in atomen gesplitste molecule zuurstof (0^) , waarbij men dan moet 
^ Dit laatste niet te verwarren met oxyhaeraoglobine , waarin haemoglobine reeds door 
schudden met lucht, onder opname van zuurstof, overgaat. In het methaemoglobine is 
de zuurstof anders gebonden en mogelijk is het daaraan iets rijker, al is dat uit de 
analysen niet duidelijk gebleken. 
