IETS OVER ONZEN GEWONEN AAL, 
( Anguilla vulgaris, flemm ). 
DOOR 
Dr. C. M. L. POPTA. 
(Vervolg van blz. 102). 
Anguilla vulgaris trekt in het najaar, vooral in donkere, wolkige 
nachten , uit de rivieren en meren naar de zee om aldaar geslachtsrijp 
te worden en eieren te leggen. 
Aiustoteles wist reeds, dat de alen naar zee trekken, doch daar 
hij meende , dat deze dieren geen eieren en zaad vormen , schreef 
hij deze tochten niet aan de voortplanting toe. Dit is eerst in de 
17 Je eeuw door franciscus redi ^ bekend geworden. Aristoteles 
meende , dat de alen in de zee ontstonden uit wormen , die gevormd 
waren uit vergaan onkruid en dat zij zich op de kanten van het 
zoete water uit modder ontwikkelden onder den invloed der warmte. 
Plinius dacht, dat de alen zich tegen de rotsen wreven en wat dan 
van hun lichaam afgeschrapt werd zoude de nieuwe alen vormen. 
In den laatsten tijd is er meer licht over de ontwikkeling ver- 
spreid. Petersen heeft opgemerkt, dat Anguilla vulgaris een bruids- 
kleed heeft ; by zag, dat in zee gaande alen eene zilverachtige kleur, 
zonder geel , hadden , de pectorale vinnen min of meer zwart en de 
oogen groot waren. De geslachtsorganen waren sterker ontwikkeld en de 
dieren namen geen voedsel meer tot zich. Grassi ^ voegt er nog bij , 
^ Opusculorum pars tertia, sive de animalculis vivis quae in corporibus aniinaliura 
vivovum repeviuntur, observationes. Ex Etruscis Latinas fecit Petrus Coste, Lugd. Batav., 
1729 p. 99. 
2 Proc. of the Royal Soc. of bondon, Vol LX, p. 260 en in vele andere geschriften. 
