IETS OVER ONZEN GEWONEN AAL. 
135 
de eene leefde nog 28 , de tweede 64 en de derde zelfs nog 110 dagen. 
In 1839 zijn de supvarenaals bij de Teleostiërs door stannius ‘ ont- 
dekt. Bij den aal zijn zij rond of ovaal , liggen tegen de ventrale 
zijde der nieren , gewoonlijk dicht bij de middellijn , niet ver achter 
de plaats , waar de takken van de nieren zich vereenigen en een 
weinig in de nieren ingezonken. Het zijn waarschijnlijk afscheiding s- 
klieren ten nutte van het bloed. 
Het serum van den aal is vergiftig. Er bestaat groote overeen- 
komst tusschen de vergiftigingsverschpnselen van dit serum en van 
het adder- venijn. Dit is door o. mosso ^ aangetoond , terwjjl c. phisalix^ 
nagegaan heeft, dat het aalserum , even als het addervenijn, immuni- 
seerend kan werken tegen addervenijn. Deze immuniseerende eigen- 
schappen komen te voorschijn , als men het vergift vernietigt door 
het serum gedurende 15 minuten op een temperatuur van 58® te 
verwarmen. Het is dan van kleur veranderd, bruinachtig en minder 
doorschijnend ; het is alsof er zich een fijn precipitaat in gevormd 
heeft. Phisalix onderzocht de natuur der immuniseerende stof, om 
te weten of deze onafhankelijk van de vergiftige bestanddeelen is of 
eene wijziging er van. Hij liet een alcoholisch precipitaat van het 
serum eenige weken in den alcohol, filtreerde het af, droogde het 
snel en nam het met gechloroformiseerd water weêr op ; hier bleef 
het 48 uren in weeken. Het maceratie-vocht toonde immuniseerende 
eigenschappen , gelijk het verwarmde serum. Door het neêrslaan met 
alcohol waren de vergiftige hoedanigheden verdwenen. Daar het grootste 
deel der eiwitachtige stoffen van het bloed , neêrgeslagen door alcohol, 
na een bepaalden tyd in den alcohol gebleven te zijn , het vermogen 
verliest weer in water op te lossen , acht hij het waarschijnlijk , dat 
de immuniseerende eigenschappen van het aalserum geen omzetting 
zijn van het vergiftige serine , doch vermoedelyk diastasen , albumosen 
of peptonen. Het schijnt zich als eene inentingsstof te gedragen. L. 
CAMUS en E. GLEY ^ hebben opgemerkt, dat niet alle dieren door het 
aalserum vergiftigd worden. Sommige zijn hun geheele leven , andere 
een deel van hun leven er ongevoelig voor, wat dus een natuurlijke 
blijvende of natuurlijke tijdelijke immuniteit is. 
^ Müller’s Archiv, 1839, S. 97 ff. 
2 Arch. it. de Biol., 1888. 
^ Buil. du Muséum d’Hist. Nat. Paris, 1896, Vol. II, p. 386. 
^ Comptes Kendus hebd. des Sc. de 1’Ac. des Sc., 129, 1899, p. 231. 
