138 
IETS OVER ONZEN GEWONEN AAL. 
gaat stroomen in de richting van het bloedhart van hel dier. 
Zooals wij dus zien is de functie van het lyinphatisch staarthart 
om lymph op te nemen en naar de staartader te drijven , terwijl 
het daardoor tevens den bloedstroom in de staartader naar het bloed- 
hart versnelt. De wanden van het lymphhart bestaan uit ongestreepte, 
rhythmisch samentrekkende spiervezels. 
De aal beweegt zich het liefst ’s nachts. Hij kruipt gaarne in holen 
of graaft zich in zachte gronden. Soms ziet men hen in groote kluwens 
bij elkaar. Door slangachtige , kronkelende bewegingen kan hij zich 
snel door het water verplaatsen. Hy heeft groote spierkracht en vol- 
houdingsvermogen ; toch behoort hij tot de langzame , luie visschen 
en tot de bodemzwemmers. Wanneer hij door eene nauwe opening 
wil , dan steekt hij eerst zijn staart er in en wringt zich daarna 
verder door de opening , deze op zoo’n manier verwijdende. Heeft 
men alen in een bak zonder deksel, dan ziet men dikwyls , dat zy 
eerst hun staart over den rand steken en daarna het lichaam laten 
volgen en op dergelijke wijze ontsnappen. 
De alen kunnen langen tijd op een en dezelfde plaats blyven lig- 
gen , tusschen waterplanten of in holten of onder steenen , of zóó in 
het zand , dat alleen de kop en het puntje van den staart te zien 
zyn. ’s Winters graven zij zich diep in de modder en liggen onbe- 
weeglyk, dikwijls velen bij elkaS^r. Bij stormachtig weer zijn zy on- 
rustig. Hun taai leven is bekend ; een weinig bevroren aal kan 
weer tot het leven teruggebracht worden. Ofschoon ontveld en in 
stukken gesneden blijft er nog een tydlang leven in. In 1878 is 
een aal van 46.5 c.M. dood in de buikholte van een bruinvisch 
gevonden. De bruinvisch lag , eveneens dood , op de kust van Bohuslan 
aan het Kattegat. De aal was vermoedelijk levend verslonden door 
den bruinvisch en had kracht genöeg gehad om door den maagwand 
van zijn overweldiger heen te knagen , zoodat hij in de buikholte 
gekomen was. Verder had hij het niet gebracht, had zich zei ven 
dus niet bevrijd , doch wel den dood van den bruinvisch veroorzaakt. 
Hij kan lang buiten water leven en groote afstanden over land 
afleggen. Hij kan zich in ongunstige omstandigheden schikken , doch 
om eene behoorlijke grootte te verkrygen heeft hij overvloedig 
voedsel noodig. 
De aal is zeer gulzig , hij voedt zich voornamelijk by nacht. Hij 
verslindt bijna alle dierlijk voedsel , hetzij dit levend of dood , versch 
of verrot is. De kleine aaltjes eten lagere diertjes van elke soort , 
