IETS OVER ONZEN GEWONEN AAL. 
139 
kleine schaaldieren , wormen , weekdieren. De oudere beginnen met 
kleine vischjes , als stekelbaarsjes , zandaaltjes , negenoogen en eten 
ook vischkuit. Zij hebben gaarne den rivierkreeft , wanneer deze zijne 
oude schaal afgeworpen heeft en de nieuwe nog zacht is. Ook vallen 
zij elkaar aan en er is een voorbeeld van , dat daarbij de prooi zgn 
overwinnaar verstikte. Terwijl de kop der prooi reeds ingeslikt was, 
boog deze zijn staart om, recht naar achteren toe, en wrong hem 
door den bek heen de kieuwopening van zijn aanvaller uit. 
Zij vallen ook kikvorschen , jonge watervogels en waterratten aan. 
Zij vervolgen de jonge waterratten in hare holen en gebruiken 
deze dan voor eigen schuilplaats. Ook plantaardig voedsel , als graan- 
korrels, versmaden zij niet. Reeds in de IS^le eeuw is door albertüs 
MAGNüs geschreven , dat de alen ’s nachts soms het water verlaten 
om op het land voedsel te zoeken , als erwten en boonen. Bock 
schrijft in 1874, dat in Pruissen de boeren op warme nachten met 
den ploeg eenige voren aan den waterkant gingen maken , voor dat 
de dag was aangebroken. Daarin werden dan alen gevangen ; want 
ofschoon zij zich langs gras kunnen bewegen , was voor hen de 
terugtocht door de omgewoelde zoden afgesneden. Er wordt zelfs 
verteld , dat de alen met een smakkend geluid de erwteschillen eten, 
alleen de zachte schilletjes van jonge erwtjes. Anderen beweren , dat 
de alen landslakken zouden eten. 
Desmarest heeft 37 jaar een aal in gevangenschap in het leven 
gehouden, de eerste 15 jaar in een kleine aarden pan, daarna in 
een veel grooteren zinken bak. De alen nemen met juistheid het 
geringste geluid waar. Het einde van hun staart is het gevoeligst ; 
maakt men daar eene dwarse snede, dan ligt de aal spoedig stil. 
Anguüla mdgaris is over bijna geheel Europa verspreid , met uit- 
zondering van de Caspische zee en de Zwarte zee , alsook van de 
rivieren , die er op uitkomen. De Zwarte zee heeft wel de diepten , 
welke GRASSI noodig oordeelt voor de voortplanting van den aal , 
zelfs is zij op sommige plaatsen meer dan 1000 meter diep, maar 
het water is op 200 meter diepte en daaronder zoo rijk aan zwavel- 
waterstof en zoo arm aan zuurstof, dat de alen er niet maanden 
lang in zouden kunnen blijven leven. Verscheidene jaren heeft men 
jonge Italiaansche alen (wel een millioen) in den Donau gebracht om den 
aal daar inheemsch te maken. Na de onderzoekingen van grassi heeft 
men het opgegeven. De Oostzee heeft wel eenige diepere plaatsen , 
welke 300 — 427 M. diep zijn, doch daarin is groote rijkdom aan 
