BOEKBEOORDEELING. 
151 
terug , maar nu in allerlei kleuren en later werden daaruit de Cactus- 
dahlia’s gevormd met haar naar buiten in plaats van naar binnen 
omgebogen straalbloemen. Toen ging de kweekkunst die bloemen 
weer vullen tot over de toevallige gelijkenis met een cactus heen 
en wat is nu het saldo ? 
De geachte spreekster wist een glimlach op het gelaat van hare 
toehoorders te wekken toen zp die vraag aldus beantwoordde : bloem- 
kweekers hebben er bij gewonnen , oorwormen hebben er bij verloren 
en de goede smaak is mal-uit, mal-thuis. Toch waren er ook velen 
onder de aanwezigen die, hoewel met belangstelling en genoegen 
luisterende, toch niet in alle opzichten instemden met de woorden 
van Mej. carelsen en meenden dat zjj in haar voordracht nu en 
dan den tegenwoordigen toestand onzer tuinkunst door een te don- 
keren bril bezag. 
Vervolgens werd ons gewezen op wansmaak, waar planten tot on- 
natuurlijke vormen gedwongen worden , b. v. schijn-divans van bruin- 
bladigen hazelaar en bonten eschdoorn , heesters die gedwongen worden 
»op stam” te groeien, en daarna werden nog eenige oogenblikken 
gewijd aan het groepeeren der planten , een kunst die , goed toegepast, 
een tuin eerst recht mooi maakt. Men moet altijd groepeeren , met 
de gratie van de planten meê, dan verdwijnen vanzelf alle tegen- 
natuurlijke lijnen , ook de smalle randjes gras om de perken heen , 
ook de vaak onoogelijke lijnen van de paden der tuinen ; dan ver- 
dwijnt ook de eenvormigheid tusschen onzen tuin en buurman’s tuin, 
dan komt er afwisseling , nieuw leven in de vaderlandsche tuinkunst. 
Smaakverandering op dit gebied hangt in de lucht ; zou Haarlem , 
de bloemenstad , aan Nederland niet het voorbeeld kunnen geven 
van smaakverbetering? Eens heeft Hollands tuinkunst aan de wereld 
een voorbeeld gegeven , algemeen nagevolgd ; laat Nederlands tuin- 
kunst dit in onze eeuw nogmaals doen ! 
De voorzitter bracht namens de vergadering dank aan Mej. carelsen 
voor haar schoone rede en zeide dat, waar misschien verschil van 
gevoelen zou bestaan over eenige punten , door haar besproken , in 
ieder geval de aandacht, waarmeê haar voordracht aangehoord was, 
een bewijs van opgewekte belangstelling was; hij wenschte aan de 
spreekster toe dat die belangstelling mocht voeren tot nadenken, dat 
nadenken tot proefneming in de aangegeven richting , die proefneming 
tot meer eerbied voor het levend materiaal. H. J. Calkoen. 
