HET KRYPTON EN HET NOORDERLICHT. 
Op het Zwitsersch natuurkundig congres, in Sept. 1902 te Genève 
gehouden , heeft de Engelsche hoogleeraar w. ramsay , die ook op 
het Nederlandsch natuur- en geneeskundig congres in 1899 een 
mededeeling deed , andermaal over de inerte gassen der atmosfeer 
gesproken. Na herinnerd te hebben aan de ontdekkingen van argon , 
helium , neon , krypton en xenon , stond hij vooral stil bij de phy- 
sische eigenschappen der drie laatstgenoemden. 
Uit de studie van de soortelijke warmten dezer gassen had hij 
afgeleid , dat hunne moleculen evenals die van argon en helium uit 
slechts één atoom bestonden , terwijl uit het spectraalanalytisch onder- 
zoek o. a. gebleken was , dat de karakteristieke strepen van het krypton 
zelfs nog bij de sterkste verdunningen van de lucht zichtbaar blijven , 
wat niet het geval is bij de andere gassen van de argongroep. 
Het bleek voorts , dat de groene strepen , die het krypton ken- 
merken , niet te onderscheiden zijn van die van ’t noorderlicht in het- 
zelfde deel van het spectrum en ramsay meent hieruit te mogen 
besluiten , dat de welbekende groene kleuren in het noorderlicht aan 
het krypton moeten worden toegeschreven. Met behulp van een toe- 
stel, dat eenige overeenkomst heeft met dat door de la rive in zijn 
klassieke proef gebezigd , is hij geslaagd in het klein het noorderlicht 
na te bootsen. 
De vraag is nu hoe te verklaren , dat het krypton zich aan de 
polen der aarde in die mate ophoopt , dat daarvan in het noorderlicht 
blijkt. Ramsay heeft getracht dit te doen door een zeer vernuftige 
theorie. Hij gaat daarbij uit van de bekende verschillen tusschen de 
verhouding van de soortelijke warmte van gassen bij constanten 
druk en constant volume , al naarmate het molecule uit één atoom 
bestaat, z. a. bij de inerte gassen, óf uit twee of meer, z. a. bij de 
andere bestanddeelen der atmosfeer. 
{Rev. ScienL, 22/11 1902). 
R. S. TJ. M. 
