TWEE NIEUWE MUTATIKN. 
155 
de lippen vertoont de bloem een kleine ronde opening , voorzien van 
een naar buiten en naar om laag omgeslagen rand. Die rand is stevig 
van bouw; de opening is niet groot genoeg om hommels en bijen 
door te laten en kan ook niet door deze diertjes verwijd worden , 
zooals de spleet tusschen de lippen van gewone bloemen van het 
leeuwenbekje. De insecten kunnen dan ook slechts hun zuiger in de 
bloem steken en zoo doende ternauwernood den honig bereiken. Deze 
bevindt zich niet in één enkele spoor , aan den voet der onderlip 
verbonden. Integendeel ; rondom den grond der bloem ziet men een 
aantal kleine uitstulpingen , die aan alle zijden gelijkmatig ontwik- 
keld zijn, en dus een groot aantal kleine sporen voorstellen. Daarbij 
komt dat de bloemen, zooals men in de afbeelding ziet, niet zijde- 
lings uitstaan maar omhoog gericht zijn. 
De geheele tros maakt dien ten gevolge een eigenaardigen indruk. 
De vorm is niet mooier , de groep iets ijler , dan bij de genoemde 
soort en voor het kweeken op bedden en de beschouwing op een 
afstand biedt de nieuwe variëteit, naar het schijnt, geen bepaalde 
voordeelen boven de reeds bekende typen aan. Maar bij een nauw- 
keuriger studie verandert dit geheel en boezemt de pelorische leeuwen- 
bek zeer groote belangstelling in. 
Voor dat ik dit punt nader bespreek, wil ik hier met enkele woor- 
den den oorsprong van het woord Peloria en het voorkomen van 
pelorische planten bp onze gewone leeuwenbekjes, de Linaria vulgaris, 
in herinnering brengen. LinnÉ was de eerste, die deze beschreef. Hij 
was zoo verbaasd over den graad van afwijking, dat hij er den naam 
van » wonder”, in het grieksch nt'koDQ, en dus Peloria, aan gaf. De 
pelorische vlas-leeuwenbekjes vertoonen geheel denzelfden bouw in 
betrekking tot de normale , als de peloriën der gekweekte soort. Zij 
hebben vrij regelmatig vijf sporen , doch deze zijn , evenals de eene 
spoor der soort , lang en puntig en staan daarenboven wijd uit. 
Maar de opening der bloem is ook hier te nauw voor de insecten , 
zonder lippen en van een stevigen omgeslagen rand voorzien. Zulke 
pelorische vlas-leeuwenbekjes planten zich gemakkelijk voort, daar op 
de kruipende wortels tal van knoppen en takken ontstaan , die , als 
zij bloeien , de afwijking herhalen. Maar de variëteit geeft uiterst 
weinig zaad en vroeg of laat sterft zij dus uit op de plaats waar 
zij stond. 
Toch zijn de peloriën van linne niet de eenigen gebleven. Eenmaal 
opmerkzaam geworden, heeft men ze later hier en daar in verschillende 
