TWEE NIEUWE MUTATIEN. 
157 
Trouwens , hoewel men sedert vele jaren de kruisbevruchting en 
hare gevolgen kent , is men eerst in den allerlaatsten tijd ten opzichte 
van haar tot een helder inzicht gekomen. Zoo bleef dus de eerstelinge 
tusschen de andere leeuwenbekken bloeien en kon vrij door 
hommels en andere insecten, deels met haar eigen stuifmeel, en 
deels met dat harer buren bevrucht worden. 
De proef van darwin , die ik zooeven aangehaald heb , leert nu 
wat van de laatste wijze van bestuiving te verwachten is. De zoo 
gewonnen zaden zullen bastaardzaden zijn; de planten, die er uit ont- 
staan, zullen gewone tweelippige bloemen hebben. Ook als de variëteit 
met eigen stuifmeel geheel constant is , zou men dus bij vrije 
bestuiving een gemengd nakroost moeten verwachten. 
Daarbij komt dat de Peloriën , deels om den eigenaardigen bouw 
der bloemen , die het insectenbezoek bemoeilijkt , deels om andere 
redenen , bij onderlinge bestuiving slechts weinig zaad geven. Zij 
gedragen zich in dit opzicht juist zóó als de pelorische vlas-leeuwen- 
bekjes. 
De eerstelingen gaven weinig zaad ; slechts 30 exemplaren en hier- 
onder waren slechts een twaalftal pelorisch en wel even zuiver 
als de moederplant. Tusschenvormen werden niet gezien. Daarentegen 
werd een ander, en wel zeer gewenscht, gevolg van kruising met een 
andere variëteit zichtbaar , en wel als kleurteekening. Want op een 
paar exemplaren waren de bloemen geheel wit , met donkerrooden 
omgeslagen rand. Het is deze variëteit die in onze figuur is afge- 
beeld. Dit was natuurlijk een voordeel , daar nu naast de zwarte pelorie 
ook een bleeke in den handel gebracht kan worden. Maar tot nu toe 
is de oogst te klein geweest om beiden gescheiden te houden. 
In het tweede jaar werd wederom het zaad der pelorische planten 
afzonderlijk geoogst. In het derde jaar had de cultuur dus reeds een 
grooteren omvang, daar twee bedden van 20 oppervlakte met 
de Peloriën beplant konden worden. Ook was er nu minder kruising 
geweest en bevatte het zaaisel dus minder » onechte «, d. w. z. bast- 
aarden. In het volgend jaar nam de verbetering natuurlijk toe en 
steeg het gehalte aan pelorische individuen tot 80 pet. Tevens werd 
zaad genoeg geoogst om de Antirrhinum majus Peloria in den handel 
te brengen. 
Zijn de onechten alleen bastaarden en is de variëteit volkomen 
constant, als zij tegen alle kruising beschermd wordt? Dit te onder- 
zoeken ligt niet op den weg van den kweeker, maar vereischt de 
