158 
TWEE NIEUWE MUTATIËN. 
methoden van een wetenschappelijken proeftuin. Met deze valt trouwens 
omtrent de bastaardeeringsverschpnselen eveneens nog veel te be- 
studeeren. 
Doch het wordt tijd, dat ik tot mpn tweede voorbeeld , de tomaten , 
overga. De tomaten zijn, als plant, nauw verwant aan onze aard- 
appelen en worden veelal tot hetzelfde geslacht Solanum gerekend. 
Zij heeten dan Solanum Lycopersicum. Ook worden zij wel afgescheiden 
en Lycopersicum esculentum genoemd'. Eindelyk vormen zij te zamen een 
groep van kleinere soorten , die van elkander door meer of min 
duidelijke kenmerken onderscheiden zijn. Tot die groep behooren een 
aantal zoogenoemde botanische , d. w. z. niet in de cultuur voor- 
komende soorten en ééne , de aalbes-toraaat of Lycopersicum pimpi- 
nellijolium , met vruchttrossen als aalbessen maar veel grooter , die 
soortelyk geheel van de L. esculentum gescheiden is. Van de aalbes- 
tomaat kweekt men niet alleen het zuivere type , maar ook een 
aantal bastaarden met de gewone soort. 
De tomaten vormen een uiterst veranderlgke groep. Bij ons ziet 
men slechts enkele soorten van vruchten , meest oranjerood en on- 
regelmatig geribd. Maar er komen ook gele en purperen tomaten in 
den handel voor, eveneens gladde, ongeribde en wel van allerlei 
vormen. Kers-tomaten , peer-tomaten , appel-tomaten en tal van andere 
typen kan men er van zien. In N. -Amerika, waar zij wel het veel- 
vuldigst gegeten worden , verlaat de mode tegenwoordig de geribde 
vormen en geeft zij aan de gladde , zuiver ronde de voorkeur. En 
daarmede verdwijnen de eerste allengs uit de cultuur en neemt het 
aantal der laatste hoe langer hoe meer toe. 
De cultuur der tomaten is nog niet • oud. Het schijnt dat zij 
zich tegenwoordig in een periode van veranderlijkheid bevinden en 
een groote neiging hebben om van tijd tot tyd nieuwe variëteiten 
en nieuwe ondersoorten voort te brengen. Deze veranderlpkheid strekt 
zich ten deele uit tot de bessen , ten deele tot het loof. 
Het loof is bij verreweg de meeste soorten yl , bleekgroen en slap. 
De stengels kunnen zonder steunsel niet rechtop staan , de geledingen 
zijn lang en dun en ook de takken vallen neêr , als men ze niet 
opbindt. De bladeren zijn gevind, ongeveer zooals aardappelenloof , 
maar met kleiner schijfjes, die wijder uiteen staan. Van de vele 
honderden gekweekte soorten , die met even zoo vele namen in den 
handel voorkomen , al kan men dikwijls geen verschillen zien , hebben 
verreweg de meeste dit type. 
