TWEE NIEUWE MUTATTEN. 
161 
nog zeer weinig. Vroeger meende men dat de variëteiten uit haar 
aard onstandvastig waren en dus van zelf verouderden , als zij niet 
onder voortdurende zorgen verpleegd en gezuiverd werden. Thans 
weet men dat deze voorstelling wel voor de zoogenaamde verbeterde 
rassen , maar niet voor de eigenlijke variëteiten geldt. Maar daar 
men natuurlijk in elke variëteit door selectie het ras zooveel mogelijk 
tracht te verbeteren , is het niet doenlijk beide processen altijd 
juist te onderscheiden. Men zou hiertoe , buiten de belangen van 
den handel om , zuiver wetenschappelijke proeven moeten doen en 
dit staat, bij een zoo belangrijke cultuurplant, merkwaardigerwijze 
juist steeds op den achtergrond. 
Twee oorzaken van het verloopen verdienen echter een nadere 
bespreking, 1® de selectie, en 2® de toevallige kruising. Daar echter 
de kruising bij de selectie, naar het schijnt, een zeer grooten invloed 
heeft , moet ik beide te zamen behandelen. 
Bailey heeft herhaaldelijk bij verschillende firma’s zaad van de- 
zelfde soort van tomaten gekocht. Maar ofschoon onder geheel den- 
zelfden naam geleverd , brengt dit zaad volstrekt niet altijd hetzelfde 
gewas vnort. Allereerst levert zulk een cultuur bijna altijd een 
mengsel , waarin allerlei typen , met de verschillende boven reeds 
genoemde kenmerken, dooreen voorkomen. Het hangt dan natuurlijk 
steeds in zekere mate van het toeval af, op welke individuen men 
in zulk een mengsel het zaad voor den handel wint. Geschiedt dit 
zonder bizondere zorg, dan heeft het toeval vrij spel. Maar zoodra 
men aan de keus van het zaad zorg gaat wijden , wordt de kans 
op verloopen der variëteit veel grooter in plaats van kleiner. De 
zorg toch bestaat daai in , dat men niet van alle planten dooreen het 
zaad neemt, maar de slechtere wegwerpt en de beste behoudt. Men 
kan daarmede al vroeg beginnen en zoo doende aan de betere meer 
ruimte geven , zoodat zij zich rijker vertakken en meer vrucht 
dragen. Maar welke zijn die betere ? Om de variëteit zuiver en 
constant te houden, zou men alleen op de opgegeven variëteitsken mer- 
ken moeten letten en alle afwpkingen uitroeien. In de praktijk 
echter gebeurt dit maar zelden , deels omdat men de eischen der 
variëteit niet kent , — iets wat trouwens meestal zeer moeilijk is — 
deels omdat het voordeeliger is al die planten te sparen , die onder 
de gegeven omstandigheden de beste vruchten en den grootsten oogst 
beloven. Daardoor komt het , dat bij dezelfde variëteit op verschil- 
lende kweekersen de selectie andere richtingen inslaat. En bedenkt 
