TWEE NIEUWE MUTATIl'N. 
165 
stengels krachtig en stijf. Het was reeds op dat oogenblik duidelijk , 
dat de planten niet gelijk waren aan de ouders, maar dat zij tot 
de groep van Lycopersicum solanopsis , de aardappel-loofachtige , be- 
hoorden. Deze conclusie bleek bp den verderen groei steeds meer 
en meer juist en , toen de planten bloeiden en vrucht droegen , 
waren zij niet half zoo lang als de Acme en ten eene male ver- 
schillend in uiterlijk. De heer white had later de vriendelijkheid mij van 
zijn nieuwe soort eenig zaad te zenden , zoodat ik mij in den vorigen 
zomer zoowel van de zuiverheid als van de eigenaardigheid van het 
type in alle stadiën der ontwikkeling heb kunnen overtuigen. 
Ofschoon de nieuwe vorm dus tot de L. solanopsis behoorde , kwam 
hij toch in de eigenschappen zijner vruchten , in grootte en kleur , 
maar vooral in den smaak met geen der bekende soorten en varië- 
teiten van tomaten geheel overeen. Ook werden de vruchten vroeger 
rijp. Het was dus een aanwinst, die, wegens den fijneren smaak, 
allicht van beteekenis kon worden , maar door toevallige omstandig- 
heden ging het zaad verloren en kon de cultuur dus in het volgend 
jaar niet worden voortgezet. 
Daarom heeft de heer white in het volgend jaar de proef nog 
eens herhaald. Wel weet men tot nu toe niets van de uitwendige 
omstandigheden , die zulke plotselinge veranderingen in planten kun- 
nen te weeg brengen. Maar toch lag het voor de hand om aan te 
nemen dat wanneer in denzelfden tuin , op geheel dezelfde wijze , 
dezelfde variëteit na een paar jaren weêr gekweekt werd, het niet 
onmogelijk zou zijn , dat hetzelfde resultaat weer intrad. Men kon 
natuurlijk niet voorspellen dat dit zoo zijn zou ; maar het was toch 
de moeite waard om het te probeeren. In het voorjaar van 1900 
kocht de heer white dus zaad van Acme-tomaten , zaaide het in zijn 
tuin en won in den nazomer wederom zaad van de beste en fraaiste 
vruchten. Alle planten waren zuiver Acme] zij waren wederom dertig 
in getal. Zij werden door bijen en hommels onderling bestoven , 
maar in de naburige tuinen werden geen tomaten gekweekt, zoodat 
er dus geen gevaar voor kruising was. Ook zou een kruising , zoo- 
als wij hierboven gezien hebben , zelfs als in white’s eigen tuin nog 
andere tomaten gestaan hadden , slechts tot een verontreiniging van 
den zaad-oogst, maar niet tot een geheele verandering van alle 
zaden hebben kunnen leiden. 
Toch trad zulk een algeheele mutatie ook nu wederom in. Want 
uit het Acme-zaad van 1900 kwamen in 1901 planten op, die 
