TWEE NIEUWE MüTATIEN. 
167 
bastaardrassen te doen. Geen van belde was echter in white’s proe- 
ven het geval. 
Hei derde punt betrof bet onderzoek van den nieuw gewonnen 
vorm en gold de vraag of deze bij uitzaaiing constant zou zijn , 
zonder terugkeer tot het grootouderlijke type en zonder verder 
voortgaande veranderlijkheid. Dit bleek in het jaar 1902 werkelijk 
zoo te zijn, zoowel in het zaaisel van den heer w'hite zelf als 
in de cultuur, die ik in mijn proeftuin uit het mij door hem gezonden 
zaad gemaakt heb. De toekomst zal moeten leeren of dit op den 
duur zoo blijft en of de Washington naast de andere variëteiten een 
eigen plaats zal kunnen innemen. Doch alle tot nu toe gedane waar- 
nemingen wettigen in dit opzicht een gunstige verwachting. 
Tegenover al deze feiten moet men aannemen , dat de Washington 
uit de Acme in den tuin van den heer white plotseling en bij her- 
h:iling ontstaan en na haar ontstaan terstond zaadvast geweest is. 
In deze opzichten komt de waarneming geheel overeen met alles wat 
wij van het ontstaan van tuinbouwvariëteiten in het algemeen weten 
en levert zij dus een voorbeeld , waarin , door rechtstreeksche obser- 
vatie door een kundig waarnemer , gezien en teboek gesteld is , wat 
in de overgroote meerderheid der gevallen bij andere planten op 
kweekerijen geschied en meestal slechts onvolledig opgemerkt en 
niet of zeer terloops beschreven is. Juist hierin ligt naar myne mee- 
ning de groote beteekenis dezer nieuwe feiten. De twijfel , waarmede 
zoovele schrijvers ook thans nog de ervaringen van den tuinbouw 
op dit gebied bejegenen , mist hier allen grond. 
Anders echter is het gesteld met de omstandigheid dat in beide 
jaren alle zaden gemuteerd zouden zijn. In dit opzicht is het feit 
geheel nieuw. Maar men weet omtrent het muteeren van planten op 
dit oogenblik nog veel te weinig, om de beteekenis van dit punt te 
kunnen beoordeelen. Bij Oenothera Lamarckiana bedraagt het mutatie- 
vermogen slechts enkele percenten. Maar bij Oenothera scintillans vindt 
telken jare een terugkeer van ^3 of zelfs van ^3 <^^r individuen tot 
het Lamarckiana’-ij^Q plaats ; en zulke gevallen schijnen er meer voor 
te komen. Aan deze sluit zich dus de waarneming van den heer 
WHITE beter aan , vooral als men bedenkt , dat er hier geen quaestie 
is van een muteeren in alle individuen zonder uitzondering. Want 
dit kan natuurlijk door zaaisels, die niet meer dan een dertigtal planten 
omvatten en die daarenboven nog slechts enkele malen uitgevoerd 
zijn , niet bewezen worden. Mogen wij als zeker beschouwen , dat de 
