170 
DE KONINGSTIJGEB, 
De romp is langer en gestrekter dan bij den leeuw , de kop zon- 
der de beharing is kort en glad en by den tijger uit onzen »Oost” 
korter en gladder dan bij die van Bengalen , ook de staart is korter 
en dunner ; hij eindigt niet, zooals bij de leeuwen, in een kwast. Het 
haar is aan de wangen tot een baard of kraag verlengd. Bij het 
wijfje, dat kleiner is dan het mannetje, is die baard korter. Bij het 
ras der Soenda-eilanden is, volgens schlegel, die halskraag minder 
duidelijk. De hoofdkleur is een fraai roodachtig geelbruin , hetwelk 
op de onderdeelen in wit of vuilwit overgaat. Van den rug loopen , 
bijna loodrecht naar den buik, zwarte strepen , die het duidelijkst 
zijn op den rug en de zijden. Op den schouder staan deze strepen zeer 
ijl, terwijl zij zich op de voorpooten geheel verliezen; op de achter- 
pooten zyn zij duidelijk en loopen daar in schuinsche richting. By 
die uit Oost-Indië zijn de strepen op de achterdeelen menigvul- 
diger en vertoonen dikwerf op het midden een smal licht veld ; op 
den staart vormen zij ringen. Op de borst loopen deze strepen in 
een hoek samen. Op de wangen en bij het oog ziet men kleine zwarte 
strepen en vlekken, terwijl een doorgaande zwarte band van de wan- 
gen beneden over den hals rondloopt. De mondhoek is zwart en ook 
de achterkant van het oog , maar het geheele bovenste gedeelte daar- 
van wordt door eene groote lichte vlek ingenomen. Het groote oog, 
dat een ronde pupil heeft , is geelachtig bruin. De haarborstels of 
snorren zijn wit. 
Ofschoon er bij den Koningstijger afwijkingen in de kleur gevon- 
den worden , is zij veel minder aan individueele afwijkingen onder- 
hevig dan bij vele andere dieren en kattensoorten en zelfs stemmen 
de verschillende rassen zóózeer met elkander overeen , dat men geen 
nauwkeurige en standvastige verscheidenheden kan opgeven. Alleen 
bepaalt zich dit tot een lichtere of donkerder grondkleur. 
De Koningstijger komt in onzen Indischen archipel alleen voor op 
Java en Sumatra. De Javanen noemen hem matjanlimo , matjan 
lorek of matjan-loreng ; in het Maleisch heet hij rimau , arimau of 
harimau , in het Soendaneesch meejong. 
» Overal waar de grond nog schaars is bebouwd,” zegt dr. v. 
HOËVELL, »op de bergen, in de vlakte, overal heeft hij zijne schuil- 
plaats en zoekt hij zyn prooi. Sommige streken zijn door hare plaat- 
selijke gesteldheid bovenal bij hem geliefd”. Dat is b. v. hei. geval 
met Banton , Krawang, de Preanger-Regentschappen , Tegal en Ban- 
joewangi. In het zuiden van Bantam is hij menigvuldig. Binnen het 
