DE KONINGSTIJGER. 
171 
jaar had men er vijftig dooden. In één dorp woonden acht we- 
duwen, wier mannen door tijgers waren geveld. Daar werd dan ook, 
volgens LEENDERTz, de premie, op het dooden van tijgers gesteld, tot 
ƒ100 verhoogd. Ook in de Preanger heeft de bevolking veel last 
van de tijgers. A. de wilde ^ verhaalt, dat hij in de Preanger tot 
vlak bij de bewoonde streken komt, somtijds in troepen van 5 a 6, 
ja, meer, rondtrekt, de rivier overzwemt en ieder aanvalt dien hij ont- 
moet. Zoo’n troep , die eens de rivier Mandièrie over gekomen was , 
haalde binnen een omtrek van twee uren, in één week tijd, behalve 
het andere, zes menschen weg. In 1862 was het aantal menschen door 
tijgers gedood op Java 148, in 1863 131. Reeds in 1820 trok het 
groote verlies aan menschenlevens zóó de aandacht, dat men er van 
sprak een maatschappij te stichten tot uitroeing van de tijgers. Bij 
besluit van 5 April 1854, No. 3, Stbld. No 22, werd de premie op 
het dooden van tijgers bepaald op ƒ22. — , later, zooals wij boven 
zagen, soms verhoogd en in sommige jaren wordt van ƒ2000 tot 
ƒ 3000 aan premiën uitgekeerd. In welk aantal zij ook op Sumatra 
voorkomen , verhaalt ons bickmore. In een kleine gepalissadeerde 
sterkte in het Pasoema-gebied verhaalden de soldaten hem, dat zij 
de tijgers eiken nacht rondom de versterking hoorden brullen en dat 
zp dikwijls tot op den heuvel kwamen en rondom de palissadeering 
slopen om te zien of zij er niet binnen konden komen. Aan den voet 
van dien heuvel was de geheele weg met sporen van tijgers bedekt. 
Ook op de oostkust is hij zeer menigvuldig. In Serdang vond dr. 
HAGEN hem overal. Des morgens, na een lichten regen, waren op de 
wegen de sporen van tijgers met duizenden te zien en eens zelfs had 
hij het genoegen er des nachts een rondom zijne woning te hooren , 
die van 2 tot 4 uur zijn gebrul deed weergalmen, dat op -»Ha-oeh" 
gelijkt. 
In Midden-Sumatra zijn de tijgers zóó talrijk , dat zij een ware 
plaag zijn. Snelleman zegt o. a. »Ze moge overdreven zijn , de bewe- 
ring van de controleursvrouw op Lolo (tusschen Alahan Pandjang 
en Moeara Laboe), dat het zoo lastig was, iederen morgen op de ban- 
ken in de voorgalerij het haar te vinden van de tijgers , die daar 
’s nachts sliepen , waar is het , dat de plaats en hare omstreken om 
het groot aantal tpgers bekend is en dat de keuken, die, zooals gebruike- 
lijk is bij Indisch-Europeesche woningen , afzonderlijk op het erf stond , 
^ A. DE Wilde. De Preanger-Regentschappen op Java. 
