174 
DE KONINGSTIJGER. 
Mohnike verhaalt nog, dat de tijger op Java zich dikwijls ver- 
gast aan het vleesch van schildpadden , welke door wilde honden op 
het land , bij hun terugkeer naar zee na het eierleggen , worden aan- 
gevallen en handig omgekeerd. Als de tijger nadert, vluchten de 
wilde honden en de tpger heeft het veld alleen. 
Behalve met wild voedt de tyger zich ook , evenals de leeuw , 
gaarne met vee en het is met de brutale diefstallen daarvan dat men 
zijn spierkracht leert kennen. De verhalen , welke onder de inlanders 
omtrent de sterkte van den tijger in omloop zijn , zouden aan sterke 
overdry ving doen denken , indien zij niet door Europeanen bevestigd 
waren. Met één slag van zijn klauwen , zeggen zij , kan hij een ouden 
buffel de ruggegraat breken en het dier dood ter aarde werpen ; met 
een jongen buffel in den bek sprint hij over paggers en slooten. Dr. 
HAGEN bevestigt dit , waar hy verhaalt , dat de tijger paarden en 
runderen in open stallen doodt en daarmede over acht voet hooge 
schuttingen springt , zooals hij zelf gezien heeft. Eens sprong een tijger , 
met een nog levend wild zwijn in den bek , van den oever over een 
Maleische boot (sampan) heen in het water ; hij steelt de veulens en 
kalveren uit de weide ; de honden haalt hij des nachts uit de galerij 
weg, waarbij hij niet zelden de houten borstwering van de dikte van 
een mans arm vernielt. 
Men ziet dus dat de koningstijger in kracht en moed niet onder- 
doet voor den Afrikaanschen leeuw en op dezelfde wijze te werk gaat. 
De koningstijger beloert en bekruipt zijn prooi evenals elke andere 
kat en grijpt hem met een sprong ; een meer verwijderde prooi , 
welke hij niet kan bekruipen , tracht hij door groote sprongen te van- 
gen ; een vluchtend dier vervolgt hij even goed als de leeuw en als 
hij ze heeft ingehaald, tracht hy hen door slagen met zijne klauwen 
de achterpooten te verscheuren ; ook poogt hij dieren , welke ver 
voor hem vluchten , langs een naderen weg vóór te komen. 
Hij schijnt zijne prooi onmiddellijk met een hevigen slag te dooden. 
Dr. HAGEN zegt; »Alle door tijgers gedoode dieren, welke ik gezien 
heb , waren aan den kop gepakt en de wervelkolom was met één 
slag van de klauwen gebroken , meestal zonder dat daarbij uitwen- 
dig letsel was te bespeuren. Hieruit zou men mogen afleiden, ten 
spijt van alle vreeselijke verhalen , dat iemand , die op deze wijze sterft , 
nagenoeg zonder pijn het tijdelijke met het eeuwige verwisselt, daar 
dit vrij gelijk staat met den nek te breken.” 
Dr. SNELLEMAN bevestigt dit in zekere mate, waar hij mededeelt hoe hij 
