de koningstijger. 
175 
te Alahan Pandjang (1517 M. hoog) op zekeren dag geroepen werd 
om de verwoestingen te zien , door een tijger aangericht. »Op 
eene grasvlakte , een half uur van de kampong , lagen zeven of acht 
koeien dood , behalve eenige onbeduidende schrammen , was geen der 
dieren gewond , een enkele slag van den breeden klauw had hen 
neêrgeveld.” 
Na zijn prooi te hebben gedood , neemt de tijger die op en draagt 
of sleept die naar een veilige plaats in de wildernis. Sanderson staat 
er als ooggetuige voor in, dat een tijger een os van 180 K.G. ge- 
wicht door allerlei struiken heen meer dan 300 pas gedragen heeft. 
Gewoonlijk eet hij opeens zooveel als hij slechts kan , men zegt onge- 
veer 30 K.G. en gaat dan drinken. Daarna neemt hij rust en slaapt lang. 
Ofschoon BREHM zegt dat de tijger gewoonlijk aan het achterge- 
deelte van het lichaam van zijn slachtoffer begint, vind ik evenwel 
meermalen melding gemaakt van lichamen , waarbij hij begonnen was 
aan de borst , den buik en den schouder en nek , zoodat het mp 
voorkomt, dat hieromtrent geen vaste gewoonte heerscht. 
Brehm onderscheidt de tijgers in wilddooders ^ veeroovers en menschen- 
eters en zegt van de laatsten , dat het geloof, alsof de tijger die een- 
maal menschenvleesch heeft geproefd daaraan de voorkeur zou geven , 
volkomen ongegrond is. Volgens hem worden de zoogenaamde vee- 
roovers menscheneters , als in zekeren tijd van het jaar het vee weg- 
gedreven is en zij daardoor gebrek aan voedsel krijgen. Daar zij als 
veeroovers meer met den mensch zpn vertrouwd geraakt, gaan zij er 
gemakkelijker toe over hem als prooi te kiezen. 
Men zou geneigd zijn te vragen of de tijger , na het verdwijnen 
van het vee , waaruit hp gewoon was zijn maal te kiezen , dan niet 
eer het wild zou opzoeken , waarvan hij leefde vóór hij veeroover 
werd. Ik ben daarom geneigd evenmin over te hellen tot de meening 
van BHEHM als tot die van anderen , dat een tijger omdat hij menschen- 
vleesch heeft geproefd per se een menscheneter wordt , maar geloof 
te mogen veronderstellen dat het menscheneten van tijgers in de 
meeste gevallen bij vergissing geschiedt en zeer goed te verklaren is. 
In nagenoeg alle gevallen toch waarbij menschen een prooi van 
tijgers worden , doet zich de omstandigheid voor dat die menschen 
zich in kruipende- zittende- of hurkende houding bevonden. Het komt 
mij daarom voor dat de tijger zulke menschen op een afstand voor 
het een of ander dier aanziet. Wanneer hp daarna tot de overtuiging 
is gekomen hoe gemakkelijk die prooi te vermeesteren was , zal hij 
