178 
DE KONINGSTIJGER. 
dringen; daardoor hoopten wij den tijger te omsingelen en hem de 
vlucht naar de open vlakte te beletten. 
Zonder moeite drongen onze afdeelingen het bosch in en toen wij 
ongeveer een kwart mijl hadden afgelegd , hoorden eenige Maleiers , 
die met mij aan de spits waren , zijn gebrom. Engelken en bodok 
werden hiervan verwittigd en zoo vormden wij weldra een kring 
van gevelde lansen , die steeds kleiner werd en eindelijk den tijger 
geheel insloot. Toen ik hem eindelijk zag, was hij nog ongeveer 
zestig passen van mij verwijderd. Zijn voorklauw rustte op het lyk 
der jeugdige vrouw; zijn kop was naar die zgde gericht, waar zyne 
aanvallers hem het dichtst waren genaderd ; met zijn staart geeselde 
hij zijne flanken en zijn gebrom was nu overgegaan in een gedempt 
brullen , waarbij hij nu en dan den kop naar den grond boog. Mooier 
schot zou ik wel nimmer op een tijger krijgen; zijne geheele zijde 
was nu goed zichtbaar en zonder mij te bedenken bracht ik het ge- 
weer in den aanslag en drukte af ; ik had het geluk zijn lenden- 
wervel en , zooals later bleek , ook zijn ruggegraat te treffen. Met een 
luid gehuil wendde hij den kop naar mij toe , doch was niet meer 
in staat de achterpooten te bewegen; een tweede schot van engelken 
trof zijn borst. Hij was evenwel nog niet dood ; want toen de in 
landers onder luid misbaar op hem indrongen om hem den genade- 
stoot te geven , had hij , niettegenstaande de doodelijke wonden , nog 
genoegzame kracht om met een slag van zijn voorklauw een lans- 
schacht te breken. Slechts weinige oogenblikken later werd hij op 
het lijk van zijn slachtoffer afgemaakt. De Maleische vrouw lag op 
haar buik met het aangezicht ter aarde. Haar lang zwart haar hing 
los en was geheel met bloed doortrokken ; de linkerschouder , borst 
en bovenarm waren tot op de beenderen verscheurd en van alle 
vleeschdeelen beroofd. Op een draagbaar werd het lijk naar de 
kampong vervoerd , om daar te worden begraven en daarachter volgde 
het geheel doorboorde lichaam van haren moordenaar, dat met bijeen- 
gebonden pooten aan een zwaren boomtak hing. De vader en de beide 
broeders van het slachtoffer vervloekten en verwenschten, onder luid 
misbaar, alle tijgers en deden de plechtige gelofte, geen tpger voort- 
aan met rust te zullen laten en op allen , die op hun weg traden , 
een bloedige wraak te zullen nemen.” 
Dr. hagen verhaalt eene ontmoeting met een tijger die wel ver- 
melding verdient. 
»Den 8s<en of 9dea November 1880 ontvingen wy des morgens 
