DE KONINGSTIJGER. 
181 
zwemmen , dan veranderen zij zich in een menseb met een vracht 
op het hoofd , zoodat zij er uitzien als een reizend handelaar en vra- 
gen aan den een of anderen prauwenvoerder hen over te zetten. Aan 
de overzijde nemen zij de tijgergedaantê weer aan en vervolgen hun 
weg. Als zij een dorp bereiken vertoonen zij zich weer als menschen , 
van wie zij alleen te onderscheiden zijn door het gemis van de geul 
in den bovenlip en vragen in een huis om nachtverblijf, ten einde, 
wanneer alles in diepe rust ligt , als tijgers op de slapenden aan te 
vallen en de harten der menschen te verslinden. Ook de veestapel is 
van hunne gading. De tjindahoe , die de gedaante van varkens kun- 
nen aannemen, zijn niet zoo gevaarlijk, omdat zij alleen aan de veld- 
gewassen nadeel toebrengen."’ 
Als een uitvloeisel van het geloof aan de zielsverhuizing en daar- 
mede het begrip van afstamming en verwantschap , wordt de tijger 
door de Javanen en Sumatranen vereerd en gaan zij er niet dan bij 
hooge noodzakelijkheid toe over dit .dier te dooden. De Maleiers 
spreken steeds met zekeren eerbied van den tijger en zijn zelfs be- 
vreesd hem bij zijn naani te noemen , maar betitelen hem eerbiedig 
met ■»meneld’ (voorouders), zoodat zij dan ook werkelijk gelooven tot 
hem in eene nauwe betrekking te staan. (Het is zonderling dat men 
dit zelfde » eerbied bewijzen” bij de Arabieren vindt, ten opzichte 
van den leeuw.) Als de Europeanen vallen zetten , nemen zij zelfs 
eenige maatregelen ten einde het dier te waarschuwen , om , als het 
gevangen is of het lokaas bemerkt , hem te overtuigen , dat de val 
niet door hen of met hunne toestemming is gezet. Bij de Menang- 
kabousche Maleiers in de Padangsche Bovenlanden bestaat eveneens 
deze vrees om een tijger te dooden of hem leed te doen. Wanneer 
daar iemand door een tijger verscheurd is , hoort men niet zelden 
van het slachtoffer zeggen: aantak Jci salah'\ d. w. z. »hij zal er zeker 
wel aanleiding toe gegeven hebben.” Iets dergelijks ondervond sanderson 
in Eng. Indië. Toen een van ouds bekende , buitengewoon sluwe en 
reusachtig groote tijger, die veel vee had geroofd, door sanderson 
gedood was , zeiden de inboorlingen , die treurig om het lijk stonden : 
:s>Het spijt ons voor hem; hij heeft ons nooit eenig kwaad gedaan.” 
Behalve door de jacht, zooals mohnike die verhaalt, maakt men 
den tijger onschadelijk door hem in vallen te vangen , wier samen- 
stelling volkomen gelijk is aan die onzer oude muizenvallen met een 
geit of een hond als lokaas. » Indien men echter resultaten daarmede 
wil hebben”, zegt dr. hagen , » moet men de val goed verbergen. 
