DE KONIiVGSTTJGETl. 
183 
de val gewoonlijk onder water gehouden tot de tijger verdronken is. 
De huid blyft dan ongeschonden en op vertoon daarvan of van den 
kop ontvangt men de door het gouvernement uitgeloofde premie. 
Vroeger bleven de meesten in leven om te dienen bij de tijgerge- 
vechten, welke aan de hoven der inlandsche vorsten werden gegeven. 
Bij deze gevechten vochten tijgers tegen buffels. Eene groote ruimte 
werd eenvoudig afgezet door met lansen gewapende inboorlingen en 
in die ruimte hadden de gevechten plaats. 
Barfus schildert zoo’n gevecht, dat de bekende Javaansche schilder 
RADEN SALEH liet houden bij gelegenheid van een bezoek van den 
Soesoehoenan van Soerakarta , aldus : 
» Nadat de lichamen der beide dieren (een panter en een buffel, 
die eerst hadden gevochten) weggesleept waren , werd de kooi met den 
door MüLLER geschonken tijger in het strijdperk gebracht en de tweede 
buffel er in gelaten. De tijger wilde aanvankelijk zijn hok niet ver- 
laten ; toen men echter aangestoken voetzoekers naar hem wierp 
kwam hij er uit en liep eenige keeren de arena rond , door de ge- 
velde lansen der speerdragers op eerbiedigen afstand gehouden. Het 
was een prachtig dier van ongewone grootte. 
» Aanvankelijk scheen hij zich in het geheel niet om den buffel te 
bekommeren ; toen deze echter met gebogen kop luid brullend op 
hem toevloog , week hij handig uit en zat met één sprong den stier 
op den nek, wien hij, ondanks de moeite welke deze deed om zijn 
vreeselijken ruiter af te werpen of hem met de hoornen te wonden, 
in korten tijd zóó toetakelde dat hij neerviel. De tijger stond daarop 
een oogenblik in de arena stil , toen vloog hij met geweldige sprongen 
op de tribune toe , sprong , over de tegen hem uitgestrekte speren , 
dicht naast ons midden onder de toeschouwers , waarvan hij er ver- 
scheidene nederwierp en verdween met groote sprongen in het na- 
burige woud.” 
De paartijd verschilt naar het klimaat van het land waar de tijger 
woont. Voor Sumatra geeft Dr. hagen November op. In het alge- 
meen schijnt dit tijdperk te zijn drie maanden voor het begin der 
lente. Ruim 100 dagen na de paring brengt het wijfje gewoonlijk 
2 a 3 jongen ter wereld, somtyds 4 en in enkele gevallen zelfs 5 
a 6. Zij kiest voor kraambed de meest ontoegankelijke plaatsen in 
de wildernis en is zeer aan hare jongen gehecht. In de eerste weken 
verlaat zij ze dan ook hoogst zelden , slecht als honger of dorst haar 
kwelt; naarmate zij ouder worden laat zij ze langer alleen doch ver- 
