N00RD-WESTKU8T VAN AMERIKA. 
187 
zich naar de veranderde omstandigheden schikken. Terwijl zij de voor 
hen nuttige zeden en gewoonten behouden , aarzelen zij niet dat van 
ons over te nemen , wat tot hun geluk en welvaart kan bijdragen. 
Slechts den alcohol , den vloek , dien de blanke , waar hy ook gaat, 
met zich sleept , hebben zij niet kunnen weérstaan. 
Als men de verschillende Indianen-stammen van de westkust van 
Noord-Amerika met elkander vergelijkt, dan komen de Haida’s en 
Tlingits bovenaan te staan. Gene , die de eilanden en het vasteland 
in de nabijheid van Dixon Entrance bewonen , bezitten een sterken 
lichaamsbouw en zijn , waarschijnlijk tengevolge van de natuurlijke 
gesteldheid van deze streek , zeer gehard , waartoe ook de gewoonte 
van zich dagelijks te baden niet weinig bijdraagt. Toch worden zij 
over het algemeen niet oud. Rheumatiek en longaandoening zijn de 
ergste kwalen, terwijl mazelen, door de Spanjaarden in 1775 mede- 
gebracht , velen ten grave brengen. Lichaamsgebreken zijn meestal de 
gevolgen van de levenswijze. Velen lijden aan verzwakking van het 
gezicht of zelfs blindheid , als een gevolg van rook in de hutten , 
terwijl de misvormde beenen, welke men hier vaak ziet, veroorzaakt 
worden door de houding , die in de kano’s wordt aangenomen. 
Het haar is zwart en wordt door de vrouwen lang, door de 
mannen (met uitzondering van priesters en dokters) kort gedragen. 
De jonge mannen hebben de gewoonte het haar van gezicht en lichaam 
te verwijderen. Nog jong zpnde hebben zij een zeer fraai gebit ; 
maar de tanden worden langzamerhand geel en afgesleten , wat te 
wijten is aan het eten van gedroogden zalm, waarop , gedurende het 
drogen, gewoonlijk veel zand waait. De handen en voeten zijn klein, 
vooral van de vrouwen. Onder deze laatsten zijn de jongere niet 
van lichamelijke schoonheid misdeeld. Opmerkelijk is het lichte teint 
van beide geslachten. 
Evenals de meer bekende Indianen der vlakte , zijn de Haida’s kalm 
en trots en weten zij zich goed te beheerschen. Uitersten van tem- 
peratuur, honger en dorst weten zp met gelatenheid te dragen. 
Hunne boottochten strekken zich mijlen ver in zee uit. Hunne dapper- 
heid laat echter veel te wenschen over. Staan de Kust-Indianen 
tegenover een zwakkeren vijand , dan zijn zij vol moed ; tegenover 
een sterkeren echter zijn zij schijnbaar onderdanig en vredelievend , 
doch steeds er op uit om zich op slinksche manier te bevoordeelen. 
Hoewel zy van nature lui zyn , heeft de zucht tot prachtvertoon 
er veel toe bygedragen , hen, vooral in de laatste 25 jaren , tot een 
