NOOltD- WESTKUST VAN AMERIKA. 
189 
beschouwd werd, nog sterk gevoelen. Wordt eene jonge schoone er 
op betrapt aan het altaar van Venus geofferd te hebben , zoo moet 
de medeschuldige eene, voor hem aanzienlijke, schadevergoeding aan 
de ouders uitkeeren. Gebeurt dit niet, dan heeft hij de wraak van 
de aanverwanten te vreezen , niet zoozeer, omdat de schande hen 
treft of omdat zy een afschrikwekkend voorbeeld wenschen te stellen, 
of omdat iemand, wie dan ook,, de bewuste jonge dame minder 
hoogschat , maar omdat de ouders , en daardoor de geheele familie , 
een materieel verlies hebben geleden. Hun eenige wensch is dan ook 
eene zoo hoog mogelijke schadeloosstelling te verkrijgen. 
Het systeem , vergoeding te eischen voor elke geleden schade , 
wordt hier algemeen gevolgd, maar dikwijls zoo ver gedreven, dat 
menigmaal zij , die slechts indirect betrokken zpn bij eene of andere 
zaak , niet alleen in figuurlijken maar ook in werkelijken zin het 
kind van de r-ekening worden. Zoo werd bijvoorbeeld te Sitka bij 
twee mijnwerkers door een Tlingit-Indiaan ingebroken. In de kamer 
vond hij een paar flesschen whisky en ledigde die dadelyk op zijn 
eigen gezondheid , maar met het treurige gevolg , dat hij spoedig 
daarop overleed. De arme mijnwerkers werden genoodzaakt den bloed- 
verwanten voor ’s mans dood eene ruime schadevergoeding te betalen. 
Immers, zoo redeneerde men, ware de whisky niet in de kamer 
geweest, zoo was de inbreker in ’t leven gebleven. 
Een ander vermakelijk staaltje is het geval van den kapitein , die 
twee Indiaansche schipbreukelingen , op de kiel van hun omgesiagen 
kano rondzwalkend, opnam. De kano werd op sleeptouw genomen, 
maar moest, daar zij bijna zoo groot was als de schoener, wegens 
een plotseling opgekomen storm , worden prijsgegeven. Hoe verbaasd 
was de kapitein , toen de geredde Indianen , aan wal gebracht , van 
hem schadeloosstelling vorderden. 
Uit een aesthetisch oogpunt beschouwd , laat het karakter der 
Haida’s en Tlingits veel te wenschen over. De kleeding is , vooral des 
zomers, zeer primitief, terwijl de geuren van traan, van in verre- 
gaanden staat van ontbinding verkeerende haringkuit en soortgelijke 
versnaperingen er niet toe bijdragen om een verblijf in een huis of 
zelfs in een dorp aangenaam te maken. Het mandenwerk geeft blijken 
van een artistieken smaak evenals de beeldjes, meestal mythologische 
voorstellingen , welke met veel behendigheid van lei gesneden worden. 
Den meest primitieven vorm van matriarchie , waarbij de afstam- 
ming slechts door de vrouwelijke lijn wordt gevolgd , vindt men bij 
