NOORD- WESTKUST VAN AMERIKA. 
195 
te halen , werd hij met pijlen doodgeschoten. Dezelfde wijze van 
ottervangst wordt nog algemeen gevolgd met dit verschil , dat thans 
vuurwapenen gebruikt worden. Daar echter de Indianen meestal 
slechte schutters zijn , gebeurt het meermalen dat niet de otter maar 
wel een van de Indianen aangeschoten wordt. Dit is nog opmerkens- 
waard , dat niet dengene , die h^et wild doodt , maar hem die het ’t 
eerst verwondt , de buit toegewezen wordt. De otters zijn in den 
laatsten tijd zoo verminderd in aantal , dat het te betwijfelen is of 
meer dan vijftig jaarlijks door deze Indianen gedood worden. 
Daar een gedoode otter drijft, is bij de ottervangst niet even 
groote behendigheid noodig als bij de zeehondenvangst. Een gedoode 
zeehond toch zinkt dadelijk naar de diepte, terwijl een aangeschoten 
zeehond onmiddellijk duikt. Dat het bemachtigen van een zeehond , 
zelfs op eilanden waar hy by duizenden voorkomt, zeer moeilijk is, 
zal een ieder, die hei geprobeerd heeft, wel toegeven. 
Het vleesch van zeehonden en dolfijnen wordt hoog geschat, dat 
van den walvisch wordt wegens bijgeloof niet gegeten. Wild wordt 
weinig gejaagd voor voedsel. Het is slechts gedurende de laatste jaren , 
dat de Indianen het vleesch van herten zouten en drogen voor de 
winterprovisie. 
Veel waarde als voedsel wordt gehecht aan gevogelte; maar door 
de vele moeilijkheden , verbonden aan de vogelvangst , levert deze 
weinig op. Meestal neemt de Indiaan list te baat om vogels te be- 
machtigen. Wilde ganzen, bij voorbeeld, worden slechts gevangen 
wanneer zy hare slagpennen verloren hebben en dus niet kunnen 
vliegen. 
Van meer belang dan de vogels zelve zijn hunne eieren. Huizende 
en nogmaals duizende zee-vogels maken hunne nesten op de grootere 
en kleinere eilanden , waarmede de noordwestkust van Amerika als 
bezaaid is. Het aantal eieren , elk voorjaar hier gelegd , is verbazend. 
Er zijn eilanden , waar men op sommige plaatsen geen voet kan 
verzetten zonder op eieren te trappen. De Indianen maken jaarlijk- 
sche tochten naar de verder afgelegen eilanden , om groote hoeveel- 
heden van deze eieren te verzamelen. Daar ze buitengewoon sterke 
schalen hebben , kunnen zij gemakkelijk vervoerd worden , zonder 
dat eenige voorzorgen tegen breken behoeven genomen te worden. 
Het schijnt , dat elk eiland in stukken verdeeld is en dat ieder van 
deze stukken het erfelijk eigendom is van eone Indiaansche familie. 
Te land zijn de Indianen zeer slechte jagers; geluk en eene groote 
