190 
DE INDIANEN VAN DE 
hoeveelheid wild zijn belangrijke factoren van hun succes. De meeste 
pelsdragende dieren , zooals beer , lynx , landotter en bever , worden 
gewoonlijk in vallen gevangen , vooral omdat de Indianen geen goede 
geweren bezitten, daar het gouvernement hun het bezit van achter- 
laders weigert. Hermelijnen worden in strikken gevangen. 
De herten , die in deze streken veelvuldig voorkomen , zijn in den 
laatsten tijd als voedsel van groot belang voor de Indianen. Zij wor- 
den door middel van een uit gras en hout vervaardigd fluitje gelokt. 
Ook berggeiten worden veelal tot voedsel gebruikt , maar daar zij 
slechts de hooge bergen bewonen , zijn zij betrekkelijk veilig. 
Twee soorten van beren worden op de Noordwestkust gevonden. 
De zwarte beer (ürsus americanus) is klein van gestalte, vreesachtig 
van aard en wordt veel gejaagd , niet alleen wegens zijn kostbaren 
pels,' maar ook om het bijzonder smakelijk vleesch. Vooral in de 
lente wordt hij gemakkelijk gedood , wanneer hij aan den rand van 
het bosch de eerste groene planten komt zoeken. 
De andere soort, de bruine beer [ürsus Eichardsonii) , is veel 
grooter en bereikt soms eene lengte van twaalf eng. voeten , terwijl 
hy even gevaarlijk is als de beruchte grizzly. Hierom en ook omdat 
zijn grove pels weinig handelswaarde bezit, wordt deze beer weinig 
gejaagd. Er bestaat echter ook eene andere reden voor , welke haar 
oorsprong vindt in het bijgeloof der Indianen. Hun wordt door de 
»Shamans” verteld, dat een bruine beer een man is, die eene dier- 
lijke gedaante heeft aangenomen. Er bestaat eene overlevering, dat 
dit natuurgeheim het eerst ontdekt werd door de dochter van een 
opperhoofd , die , toen zij het bosch ingegaan was om bessen te 
zoeken , zoo onvoorzichtig was in minachtende termen te spreken 
van een beer, wiens sporen zij op haar pad bemerkte. Als straf 
hiervoor werd zij naar het berenhol gelokt en daar , nadat zij eerst 
de berengestalte had aangenomen , gedwongen den beer te huwen. 
Eerst nadat haar echtgenoot , de beer , en haar berenkind door haar 
broeders gedood waren , keerde zij in hare vroegere gestalte naar 
haars vaders huis terug. 
Eene ontmoeting met een beer houden de Indianen daarom voor 
bijzonder onaangenaam. Wanneer vrouwen en kinderen de sporen 
van een beer in het bosch ontwaren , haasten zij zich de meest 
vleiende opmerkingen te maken omtrent beren in het algemeen en 
dezen beer in het bijzonder. 
Over het geheel beschouwd zijn de Indianen van de Noordwest- 
