200 
DE INDIANEN VAN DE 
volgen eener oude gewoonte te behouden , wordt toch in de totem- 
paal een grooter of kleiner gat gemaakt. 
Een woning van de Haida’s lijkt op niets meer dan op een groote , 
stevig gebouwde schuur. De totempalen , de hoekpalen en de dak- 
balken zijn zoo zwaar dat , om ze te plaatsen , de hulp van velen 
noodig is. Het bouwen van een huis neemt daarom het karakter 
aan van een groot feest , door den eigenaar gegeven en is niet 
ongelijk aan een »lograising” in het midden of het westen der Ver- 
eenigde Staten. Slechts eenige uren worden aan het werk besteed ; 
gedurende het grootste gedeelte van den dag wordt er gezongen , 
gedanst en gesmuld , iets wat tot ver in den nacht wordt voortgezet. 
Ook ontbreekt het niet aan redevoeringen en ceremoniëel , alles om 
den bezoeker een waardig denkbeeld te geven van de hooge maat- 
schappelijke positie van den gastheer. Tevens ontvangt ieder der 
gasten een geschenk en wel van zoo hooge waarde , dat gastheer 
en gastvrouw , wanneer het feest afgeloopen is en de gasten ver- 
trokken zijn, als arme menschen achterblijven. 
De ontberingen , welke sommige Indianen zich gedurende een reeks 
van jaren getroosten om een voldoend aantal geschenken bijeen te 
garen , zijn dikwijls zeer groot ; maar man en vrouw achten zich 
hiervoor ruimschoots schadeloos gesteld by gelegenheid van de ver- 
deeling hunner schatten en de oprichting van een versierden paal , 
die dikwijls voor een half voltooid huis staat , een gedenkteeken van 
de domheid en verspilzucht van den eigenaar, die misschien genood- 
zaakt werd bij een bloedverwant een onderkomen te zoeken. De 
goederen , die moesten dienen tot het betalen voor het voltooien 
van zijn huis , heeft hij weggeschonken aan zijne gasten. Maar dat 
deert hem niet; zijn doel is bereikt, zijne eigenliefde is gestreeld. 
De dag, waarop hij zijne schatten voor zich zag liggen om ze 
onder zijne vrienden en gasten te verdeelen , was de schoonste dag 
zijns levens, dien dag bereikte hij het toppunt van zijne eerzucht. 
De dorpen liggen gewoonlijk vlak aan de kust, dicht bij een 
hellend strand, waar de kano’s gemakkelijk op het droge gebracht 
kunnen worden. Meestal staan de huizen op een enkele rij , op 
eenige meters afstand van de hoogste waterlijn en met de gevels 
naar zee gekeerd. Er vóór ^ijn een of meer gebeeldhouwde palen 
geplaatst. Deze worden, wanneer ze nieuw zijn, geel geverfd, doch 
de verf wordt zelden of nooit vernieuwd. Huizen en palen hebben 
een grijsachtige tint en zijn met korstmossen bedekt, terwijl hier 
