NOORD-WESTKUST VAN AMERIKA. 
203 
blijken niet alleen van eene groote vaardigheid , maar ook van een 
zeer ontwikkelden kunstzin. Fraai bewerkte ringen en armbanden 
zgn geen zeldzaamheden. Ook het mandenwerk is uiterst smaakvol, 
terwijl het houtsnijwerk niet zelden een uitroep van bewondering 
afdwingt. Dixon ^ zegt hiervan ; 
»Many of these carvings are well-proportioned and executed with 
»a considerable degree of ingenuity , which appears rather extra- 
»ordinary amongst a people so remote from civilised refinement.” 
Hoewel door deze Indianen ook figuren in lei worden gesneden , 
is het meeste snijwerk in hout uitgevoerd, terwijl ook dikwijls in 
den rotswand eene legende vereeuwigd wordt. Het is vooral te dan- 
ken aan den onvermoeiden ijver van judge j. g. iwan van Port 
Townsend, dat een aantal dezer pictographieën in teekening gebracht 
is. Reproducties worden gevonden in »West Shore” voor Augustus 
1884. Eene van deze stelt voor een orca, die afgebeeld wordt met 
een menschelijk figuur in het lichaam en die ons onmiddellijk 
aan de geschiedenis van jonas en den walvisch doet denken. Het 
wordt echter verzekerd, dat de legende, waarop deze afbeelding 
wijst , dagteekent uit een tijdperk lang vóór de komst van de Chris- 
tenen in dat land. Deze pseudo-JONAS dan is , volgens het Indiaansch 
bpgeloof, Skana, een duivel, die elke willekeurige gedaante kan aan- 
nemen en omtrent wien een groot aantal legenden bestaan. In dit 
geval betreft het eenige visschers , die vele honderde jaren geleden 
op de zeehondenvangst waren. Een orca , een soort van dolfijn , zwom 
voortdurend vóór en langs de kano en de opvarenden vermaakten 
zich met steenen naar het dier te werpen , dat na eenige malen 
getroffen te zijn , zich landwaarts wendde en eindelijk op het strand 
aanspoelde. Het duurde niet lang , of de Indianen zagen rook van 
deze plek opstijgen en , door nieuwsgierigheid gedrongen , begaven 
zij zich er heen. Maar inplaats van de orca vonden ze een kano, 
terwijl niet ver van daar verwijderd een man bezig was voedsel te 
koken. Nadat deze zich beklaagd had over de schade , door het werpen 
met steenen aan zijne kano teweeg gebracht , moesten zij uit het 
bosch cedertwijgen halen om het lek te herstellen. Toen de taak 
volbracht was , werd hun bevolen het gelaat landwaarts te keeren 
en zich niet te verroeren , voordat zij aangeroepen werden. Zij hoorden, 
hoe de kano over het zand gesleept werd en eindelijk de stem van 
1 Dixon. Voyages, 1787, p. 243. 
