22U 
OVKR DE BETEEKENIS VAN DE STUDIE 
stijgen , tengevolge van het binnendringen van waterstof en zal er 
een maximumspanning bereikt worden , zoodra de spanningen van 
de waterstof binnen en buiten gelijk zyn geworden. 
Proeven, genomen door ramsay (1894), hebben een resultaat op- 
geleverd , dat hiermede in overeenstemming is. 
Vergelijkt men dit verschijnsel met het binnendringen van water 
in een vat met halfdoorlatenden wand, dat een homogeen mengsel 
van water en suiker bevat, dan vindt men ook hier, dat eene maxi- 
mumspanning bereikt wordt. Nu moet de druk van het water 
binnen en buiten gelyk zyn, want de wand laat het water ongehin- 
derd door ; de overdruk moet dus aan de suikermoleculen worden 
toegeschreven. 
Nadere beschouwingen over den osmotischen druk hier achter- 
wege latende , wil ik mij wenden tot de onderzoekingen van 
DE VRIES en anderen , die met het hier medegedeelde in verband 
staan. 
De door hugo de vries in Pringsheim’s Jahrbücher gepubliceerde 
onderzoekingen, onder den titel »Eine Methode zur Analyse der 
Turgorkraft” , zullen u bekend zijn. Ik zal dan ook hier niet in 
bizonderheden treden. 
De halfdoorlatendheid van de protoplast , die het celsap insluit , 
het 0 [>nemen of het afstaan van water door dit sap , wanneer men 
de cel brengt in zoutoplossingen van verschillende concentratie en 
als gevolg daarvan het zich aandrukken van de protoplast tegen den 
celwand of het loslaten van deze van den wand (plasmolyse) ; dit 
alles stip ik hier slechts aan. 
De oplossingen , die het verschijnsel der plasmolyse juist te voor- 
schijn roepen en die door de vries isotonische oplossingen genoemd 
zijn , bleken dezelfde vriespunten te bezitten. 
Willen wij de beteekenis van deze overeenkomst inzien, dan dienen 
wij de onderzoekingen aan te halen van raoült (1881), die met een- 
voudige hulpmiddelen de volgende merkwaardige betrekking vond: 
oplossingen, die geen zout, zuur of base zpn en die eenzelfde vries- 
punt bezitten , bevatten in gelijke volumina evenveel moleculen. 
De vriespuntsdaling bij niet zeer sterke oplossingen evenredig 
rekenende aan de concentratie , kan men de vriespuntsdaling om- 
rekenen tot die , waarbij één grammolecuul in één liter water is 
opgelost. Men vindt dan eene van 1*^.85. 
VAN ’t hoef drukte deze uitkomst en die van de vries in 1891 
