' 22'2 OVER DE RKTEEKENIS VaN DE STUDIE 
Het was verder vooral de hiergenoemde onderzoeker, die de per- 
meabiliteit der bloedlichaampjes bestudeerde en in verband daarmede 
gevoerd werd tot andere onderzoekingen betreffende het bloed. 
scHÖNDORFF toonde aan , dat ureum de bloedlichaampjes ongehin- 
derd doordringen kon. Begrijpelijkerwijs zullen zij dus in ureum- 
oplossingen , van welke sterkte ook , niet ineenschrompelen , doch 
opzwellen even als in gedestilleerd water. Behalve op dit feit wees 
KOSEMANN (1901) nog op de volgende belangrijke kwestie. 
Aderen en slagaderen bezitten een wand , die het bloed volkomen 
ingesloten houdt. Anders is het met de haarvaten. De capillairwand 
is niet alleen doordringbaar voor water , ook glucose , keukenzout , 
ureum , enz. kunnen er zich in meerdere of mindere mate doorheen 
begeven. Een gevolg hiervan is , dat het bloed gemakkelijk eene constante 
samenstelling kan behouden. Wordt bijvoorbeeld eene hoeveelheid 
keukenzout- of glucose-oplossing in het bloed gebracht , dan zal bij 
onderzoek van het bloed , kort na deze toevoeging , lang niet die 
sterke verlaging van het vriespunt gevonden worden , die men zou 
moeten vinden , indien het bloed niet in de haarvaten water uit de 
omringende weefsels had kunnen opnemen en de toegevoegde stoffen 
aan deze had kunnen afgeven. 
Lymphe , melk en vruchtwater bezitten vriespunten , die weinig 
of niet afwijken van dat van het bloed. De vriespunten van de weefsel- 
vloeistoffen zijn echter lager dan dat van het bloed , hare osmotische 
drukkingen zijn dus grooter. Gevolg is het stroomen van eene vloeistof 
met geringeren osmotischen druk of van water naar de weefsels en 
eene beweging van de ontledingsproducten vandaar naar plaatsen 
met geringeren osmotischen druk, 
De urine bezit een veel hoogeren osmotischen druk dan de andere 
vloeistoffen in het dierlijk lichaam. Van menschelijke normale urine 
kan het vriespunt afwisselen tusschen — P.3 en — 2®.2, terwijl 
het vriespunt van het bloed bedraagt gemiddeld — 0^.56. dreser 
heeft uit dit verschil getracht den door de nieren verrichten arbeid 
te berekenen; hetgeen onlangs ook door galeotti geschiedde (1902). 
Ten slotte nog de volgende , door anderen bevestigde , waarneming 
van LOEB (1899). Onbevruchte eieren van zeeëgels ontwikkelen zich 
tot zekere hoogte , wanneer de osmotische druk van het zeewater , 
waarin zij gelegd zijn , tijdelijk vergroot wordt door toevoeging van 
verschillende stoffen, zooals magnesium- of kaliumchloride , suiker, 
ureum , enz. 
