224 
OVER DE EETKEKENIS VAN DE STUDIE 
welke i gelijk is aan 1 bij stoffen als suiker en grooter dan 1 bij 
zouten , zuren en basen. 
De waarde van i werd verkregen door de moleculaire vriespunts- 
daling (bij 1 grammol. in 1 liter water) te deelen door 1^.85. 
VAN ’t hoef zond zyne verhandeling in bij de Zweedsche Aka- 
demie van Wetenschappen. In manuskript kwam zp daar reeds in 
handen van arrhenius , die juist onderzoekingen verricht had over 
de electrische geleidbaarheid van oplossingen. 
In 1884 was hij tot het resultaat gekomen, dat in den electrolyt 
een deel van de opgeloste stof wel , een ander deel niet geleidt. 
Oplossingen van suiker , alcohol en dergelijke stoffen bleken de 
electriciteit niet te geleiden ; met oplossingen van zouten , zuren en 
basen was dit wel het geval en bij deze bleek het geleidende deel 
toe te nemen, naar mate de verdunning grooter werd, totdat ein- 
delijk eene maximumgeleidbaarheid bereikt werd. 
ARRHENIUS wei’kte nu eene hypothese uit , wnarvan de grondslagen 
reeds door clausius waren gelegd en welke inhoudt , dat het geleidend 
gedeelte der stoffen, die in oplossing de electriciteit geleiden, bestaat 
uit ionen , electrisch geladen atomen of atoomgroepen. 
Het zijn deze ionen, die aan de electroden ontladen worden. De 
stoffen , die zich daar afscheiden of wier aanwezigheid daar aangetoond 
kan worden, zyn echter dikwijls door secundaire werking uit de 
ontladen ionen , al of niet onder medewerking van het water of het 
materiaal der electroden , gevormd. 
Oplossingen van stoffen , die geheel of gedeeltelyk in ionen zijn 
gesplitst, bevatten dus een grooter aantal opgeloste deeltjes dan het 
geval zou zijn , indien de moleculen niet gesplitst waren. Daar nu 
de vriespuntsdaling , bp verdunde oplossingen waargenomen, niet of 
weinig afhangt van den aard der opgeloste moleculen , maar prak- 
tisch alleen van hun aantal , zullen de geïoniseerde stoffen eene 
grootere vriespuntsdaling geven , dan berekend kan worden uit het 
aantal in oplossing gebrachte moleculen en het bovengenoemde getal 
1.85, een getal, dat door van ’t hoff ook langs theoretischen weg 
berekend werd. 
Zoo waren dan de door raoult geconstateerde afwpkingen ver- 
klaard en was de beteekenis van van ’t hoff’s coëfficiënt i duidelijk 
geworden. 
De isotonische coëfficiënten van de vries, die voornamelpk mot 
