ÜEll FllYSlSGUE CHEMIE VOOR DE BIOLOGIE. 
225 
ionen-vormende stoffen gewerkt had, kregen nu ook een beteren 
grondslag. 
Aan de verdere uitwerking en toepassing van de ionisatie-theorie 
hebben vooral ook ostwald en eenige zijner leerlingen een werkzaam 
aandeel genomen. Hunne onderzoekingen vermeld ik hier niet, wel 
een aantal toepassingen dezer theorie op biologisch gebied. 
De ionenleer geeft eene verklaring, waarom verdunde oplossingen 
van zouten van hetzelfde zuur zich dikwpls in allerlei gevallen op 
dezelfde wijze gedragen, indien n.1. evenveel moleculen per zeker 
volume aanwezig zyn. 
In verdunde oplossing praktisch geheel in ionen gesplitst, bezitten 
zy alle éénzelfde hoeveelheid van het zuurion. En de overeenkomstige 
werking moet men dan toeschrijven aan dat zuurion. 
Evenzeer zijn er andere werkingen, die aan een bepaald metaalion 
moeten worden toegekend. In dat geval vindt men, dat verdunde 
isotonische oplossingen van zouten van dat metaal denzelfden invloed 
uitoefenen. 
Zoo vermeldt hamburger in zijne rede, dat van de verschillende 
bromiden aan het broomion de »reflexstremmende werking” moet 
worden toegeschreven, die bij het binnentreden van de zouten in de 
zenuwcellen wordt waargenomen. 
Paul en krönig (1896) vonden, dat de bacteriedoodende werking 
van kwikzouten praktisch alleen afhangt van het kwikion. Het bleek 
hun bijv., dat het mercurichloride, bromide, rhodanide, jodide en 
cyanide in de hier gegeven volgorde moeten geplaatst worden, èn 
wat hun ionisatiegraad èn wat hun desinfecteerend vermogen betreft. 
Hun onderzoek werd door dat van scheurlen en spiro (1897) in 
hoofdzaak bevestigd. 
Eene opmerking kan nog vastgeknoopt worden aan het laatste 
voorbeeld. De ionisatiegraad van een zout wordt verminderd door 
toevoeging van een ander zout , dat een ion met het eerste gemeen- 
schappelijk heeft. Zoo zal dus toevoeging van keukenzout aan eene 
sublimaatoplossing den ionisatiegraad van deze verminderen. 
PAUL en KRÖNiG vonden nu , dat deze vermindering ook gepaard 
gaat met eene afname van het desinfecteerend vermogen. 
Dat ook het waterstofion een desinfecteerend vermogen bezit , 
toonden de onderzoekingen van bial (1902) aan. 
KAHLENBERG en TRUE (1896) en eveneens heald (1896) bepaalden 
bij welke concentratie allerlei zuren , zouten en basen in zekeren tijd 
